Rol vader na echtscheiding

Berichten: 200

CHATULIEM619 schreef:

Dank je wel voor die reacties, maar als ik sommige mensen hoor, hoe ze de rol van de vader afkraken, vraag ik mezelf af of dit niet allemaal veel te braaf is.

Wie vindt dat als de vader weggaat omdat die een nieuwe vriendin heeft, hij de kinderen ook niet mag zien?
Wie vindt, omdat hij de vrouw zo mishandeld heeft, hij geen recht meer op de kinderen heeft?
Wie vindt dat het alleen maar voor onrust zorgt bij de kinderen als ze 2x per maand naar hem toe gaan?
Wie doet zn best om de vader buitenspel te zetten, omdat het alleen maar aan een tijd herinnert dat jullie nog getrouwd waren???
Wie vindt dat de vader eigenlijk helemaal geen goede opvoeder is, de kinderen mogen alles bij hem..
Wie vindt dat de kids niet naar de vader mogen omdat hij geen alimentatie betaalt.

Dit zijn de vragen en opmerkingen die ik vaak hoor, waarom zie ik ze dan niet terug in de bijdragen hier op het forum?

Ik vind dat een kind altijd een vader en moeder mag hebben. Maar als ze even afstand willen nemen moet je dat ook gunnen en dat kan net zo goed afstand tot de moeder betekenen. Mijn mening is dat je nooit je ex af moet kraken, je hield tenslotte van hem toen je de kids verwekte maar als je kids op een gegeven moment naar dingen gaan vragen dan wel de waarheid spreken en ook je eigen rol daarin niet vergeten. Waar 2 kijven hebben meestal nog steeds nog 2 schuld...........

Berichten: 341

CHATULIEM619 schreef:

Dank je wel voor die reacties, maar als ik sommige mensen hoor, hoe ze de rol van de vader afkraken, vraag ik mezelf af of dit niet allemaal veel te braaf is.

Wie vindt dat als de vader weggaat omdat die een nieuwe vriendin heeft, hij de kinderen ook niet mag zien?
Wie vindt, omdat hij de vrouw zo mishandeld heeft, hij geen recht meer op de kinderen heeft?
Wie vindt dat het alleen maar voor onrust zorgt bij de kinderen als ze 2x per maand naar hem toe gaan?
Wie doet zn best om de vader buitenspel te zetten, omdat het alleen maar aan een tijd herinnert dat jullie nog getrouwd waren???
Wie vindt dat de vader eigenlijk helemaal geen goede opvoeder is, de kinderen mogen alles bij hem..
Wie vindt dat de kids niet naar de vader mogen omdat hij geen alimentatie betaalt.

Dit zijn de vragen en opmerkingen die ik vaak hoor, waarom zie ik ze dan niet terug in de bijdragen hier op het forum?

Sorry Chat maar ik kan er wat mij persoonlijk betreft niets anders van maken dan dat mijn ex en ik een goede band hebben! In praktijk is het zelfs zo, dat het me door sommigen uit mijn omgeving verweten wordt, dat ik té vriendelijk ben naar mijn ex toe. Tja...'t is ook nooit goed he? Knipoog smiley

Ik ga van het standpunt uit dat de verschillen tussen hem en mij allang zijn besproken, beruzied en aanvaard. Waarom dan nog ruzie maken? Om m'n gelijk te halen? Word ik daar gelukkiger door? Of mijn kinderen? Welnee...en daarom kunnen we nú zo met elkaar omgaan als we nu doen

Berichten: 4863

Juist heerlijk dat het zo kan hoor!!!
Wou dat dat zo bij ons was....
Ik beinvloed de kinderen zeer zeker niet...maar ze maken wel eigen keuzes!!!
We praten normaal gesproken ook niet negatief over vader...

Maar de kinderen waren alle vier getuigen hoe het eens was...en dat nemen ze wel mee (en voelen) in hun eigen leven...

Berichten: 1672

SUSANNAH475 schreef:

Op tijd mijn bed in gegaan... 23:00 uur, want straks weer werken.... maar slapen ? vergeet het maar, telkens als ik in slaap was, werd ik weer wakker, en dat alles omdat de bovenbuurman zich (so to speak) 100 x omdraait in zijn krakende bed... pfff... en dat gaat maar door tot ik om 3:45 uur het zat was om voor de zoveelste keer weer wakker te 'schrikken' en ik er maar ff uit ben gegaan... grrr...
Je kunt wel stellen dat dat mijn slechtste momenten waren... Twijfelende smiley

O Suus ga naar hem toe en vraag of hij een nieuw bed wil aanschaffen of de boel smeren....Als man kun je nooit gauw iets weigeren van een vrouw

Berichten: 4852

Chat, ik zou hier een heel verhaal kunnen opschrijven maar dat doe ik niet .
Reden: dit forum is openbaar en IEDEREEN ( ook niet-leden) kunnen meelezen.

Berichten: 1309

CHATULIEM619 schreef:

Dat waag ik dus te betwijfelen. Ieder mens kan liefhebben, zij het in meerdere of mindere mate. Tegenwoordig zie ik dat in evangelisch NL heel sterk de nadruk gelegd wordt op de mens. Deze mens moet genezen worden. En zo wordt deze tekst vaak gebruikt. Je hoeft niet van je naaste te houden, omdat je nog niet genoeg van je zelf houdt. En dan gaat men braaf naar allerlei conferenties toe om maar weer aan zichzelf te werken.
In deze tekst ligt de nadruk op de naaste, niet op jezelf. En wij hebben het juist omgedraaid.

Denk inderdaad dat het een misvatting is om te stellen dat je eerst van jezelf moet houden en daarna van de ander. Dat is ook niet de boodschap die Jezus ons geeft. Kijk nog eens mee:

In Marcus 12:
29 Jezus antwoordde: ‘Het voornaamste is: “Luister, Israël! De Heer, onze God, is de enige Heer; 30 heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht.” 31 Het op een na belangrijkste is dit: “Heb uw naaste lief als uzelf.” Er zijn geen geboden belangrijker dan deze.’

In Lucas 10:
26 Jezus antwoordde: ‘Wat staat er in de wet geschreven? Wat leest u daar?’ 27 De wetgeleerde antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw kracht en met heel uw verstand, en uw naaste als uzelf.’ 28 ‘U hebt juist geantwoord,’ zei Jezus tegen hem. ‘Doe dat en u zult leven

Als je de Bijbel contextueel leest, zul je zien dat Jezus deze twee uitspraken doet in de periodes die voor het laatste Pesachmaal liggen.
Maar op een later moment, tijdens het Pesachmaal, geeft Jezus een nieuw gebod. Johannes 13:34:
34 Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. 35 Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.’

Kortom: je moet niet eerst jezelf leren liefhebben voordat je de ander liefhebt. Je moet anderen liefhebben, op de manier waarop Jezus jou lief heeft gehad. Dit neemt niet weg dat je jezelf mag liefhebben, juist omdat God jou liefheeft en accepteert zoals je bent. Maar een ieder die meent dat in de Bijbel staat dat hij of zij eerst van zichzelf moet houden voordat hij zijn naaste lief kan hebben, rukt de Bijbelteksten uit Marcus en Lucas volledig uit zijn verband en laat zien dat hij de tekst uit Johannes 13 blijkbaar even heeft gemist. Knipoog smiley

Berichten: 1464

CHATULIEM619 schreef:

Dank je wel voor die reacties, maar als ik sommige mensen hoor, hoe ze de rol van de vader afkraken, vraag ik mezelf af of dit niet allemaal veel te braaf is.

Wie vindt dat als de vader weggaat omdat die een nieuwe vriendin heeft, hij de kinderen ook niet mag zien?
Wie vindt, omdat hij de vrouw zo mishandeld heeft, hij geen recht meer op de kinderen heeft?
Wie vindt dat het alleen maar voor onrust zorgt bij de kinderen als ze 2x per maand naar hem toe gaan?
Wie doet zn best om de vader buitenspel te zetten, omdat het alleen maar aan een tijd herinnert dat jullie nog getrouwd waren???
Wie vindt dat de vader eigenlijk helemaal geen goede opvoeder is, de kinderen mogen alles bij hem..
Wie vindt dat de kids niet naar de vader mogen omdat hij geen alimentatie betaalt.

Dit zijn de vragen en opmerkingen die ik vaak hoor, waarom zie ik ze dan niet terug in de bijdragen hier op het forum?

chat soms zorgd het ook voor onrust voor de kinderen als ze bij de andere ouder geweest zijn ik heb jaren gehad dat ze de 1e 2 dagen na een weekend bij pa weer helemaal in het gareel moesten komen en dat ik na vak weer duidelijk aan het heropvoeden was omdat men toch 2 verschillende levenswijzes heeft ,zeker in mijn geval,maar dan is het zaak je kinderen leren dat ieder zijn eigen regels heeft op zijn eigen woonplek.
nu ze ouder zijn kunnen ze dat wel relativeren maar het is er zeker niet makkelijk voor de kids als je 2 verschillende maniereen van omgang hebt.

en idd de kinderen mogen andere dingen bij hem (de vader) dan bij mij maar dat is toch een kwestie van terein afbakenen en veel comuniceren zowel met de kids als ook tot op bepaalde hoogte met de andere ouder
en de een gaat dat beter af dan de andere want uiteindelijk heeft iedere ouder dan ook zijn eigen nieuwe leven evt met nieuwe partner
dus ook andere regels

geen alimentatie vind ik geen reden om kids weg te houden maar ze weten het bv wel
en als je kids groter zijn zien ze ook echt wel de verschillen in een christelijk leven en een leven waar God niet of nauwelijks in gekend wordt

Berichten: 341

GRACE585 schreef:

wow sus zo gehorig op jou flat dat je dat door een betonnen vloeer heen hoort heb jij zo'n scherpe oren???? Smiley die vol vragen zit

kan me nl niet voorstellen dat je houten vloeren cq plaffonds heb t Knipoog smiley

ik woon ook in een flat waar zo'n beetje álles van beton is, zeker de vloeren..maar ook ik hoor mijn bovenburen als zij zich omdraaien in bed! Daarbij...hebben ze een paar maanden geleden een dochter gekregen. De longetjes ontwikkelen zich érrug goed...want het huilen, wat ik elke nacht 'mag' horen, is oorverdovend. Papa en mama slapen vást iets dieper/vaster dan ik....want het duurt nogal voordat zij uit bed stappen en het meisje gaan troosten. Ik denk zelf aan.....oordoppen! misschien slaap ik dán een nacht door. Smiley die vol vragen zit

Berichten: 1672

CHATULIEM619 schreef:

Dank je wel voor die reacties, maar als ik sommige mensen hoor, hoe ze de rol van de vader afkraken, vraag ik mezelf af of dit niet allemaal veel te braaf is.

Wie vindt dat als de vader weggaat omdat die een nieuwe vriendin heeft, hij de kinderen ook niet mag zien?
Wie vindt, omdat hij de vrouw zo mishandeld heeft, hij geen recht meer op de kinderen heeft?
Wie vindt dat het alleen maar voor onrust zorgt bij de kinderen als ze 2x per maand naar hem toe gaan?
Wie doet zn best om de vader buitenspel te zetten, omdat het alleen maar aan een tijd herinnert dat jullie nog getrouwd waren???
Wie vindt dat de vader eigenlijk helemaal geen goede opvoeder is, de kinderen mogen alles bij hem..
Wie vindt dat de kids niet naar de vader mogen omdat hij geen alimentatie betaalt.

Dit zijn de vragen en opmerkingen die ik vaak hoor, waarom zie ik ze dan niet terug in de bijdragen hier op het forum?

De emotie van een mens kan soms hoog oplopen Chat en weten nou eenmaal dat haat en liefde soms dicht bij elkaar liggen. In andere situaties waarin men soms spreekt van we blijven vrienden ??.....en op zich is dat mooi, maar aan de andere kant krijg je wel vaak het idee of er wel echte liefde was tussen beide seksen .....of was het misschien achteraf dan niet meer een broer/zus relatie.
Zie in zoveel gevallen dat men, omdat er kinderen zijn vaak nog bij elkaar blijft, totdat de bom barst .....en vaak dan wordt de rol van de vader cruciaal en van alles verweten ...de opvoeding, alimentatie, schulden en wie zijn weer de dupe ......de kinderen.

Berichten: 655

VISSER278 schreef:

Chat, ik zou hier een heel verhaal kunnen opschrijven maar dat doe ik niet .
Reden: dit forum is openbaar en IEDEREEN ( ook niet-leden) kunnen meelezen.

He Visser bedankt dat je dat even meldt. Ik zou wel graag willen reageren maar even niet aan gedacht dat iedereen dit kan lezen.
Dus hou ik me maar stil............

Mary

Berichten: 341

quote Leonard: "In andere situaties waarin men soms spreekt van we blijven vrienden ??.....en op zich is dat mooi, maar aan de andere kant krijg je wel vaak het idee of er wel echte liefde was tussen beide seksen .....of was het misschien achteraf dan niet meer een broer/zus relatie."

Jij concludeert dat mensen, omdát ze met elkaar overweg kunnen, geen echte liefde tussen elkaar gekend hebben? Je durft nogal wat te stellen hier. Ik ben het dan ook óneens met jouw uitspraak.

Berichten: 1672

Heb Uw Naaste Lief - Wat is de oorsprong van deze populaire uitdrukking?

Heb Uw Naaste Lief - Het Antwoord van Christus op Religie
"Heb Uw naaste lief" was gedeeltelijk het antwoord van Jezus toen de Farizeeën, de grootste religieuze groepering in die tijd, Hem vroegen wat het hoogste gebod in de Wet was (zie Matteüs 22:36-40). Deze religieuze leiders hadden het classificeren van de verschillende wetten en het aanbrengen van gradaties hierin bijna tot een kunst verheven, en toen zij deze vraag stelden was hun doel dus om Jezus op de proef te stellen. Zijn antwoord deed hen verstomd staan: Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.

Berichten: 1672

MARIA576 schreef:

quote Leonard: "In andere situaties waarin men soms spreekt van we blijven vrienden ??.....en op zich is dat mooi, maar aan de andere kant krijg je wel vaak het idee of er wel echte liefde was tussen beide seksen .....of was het misschien achteraf dan niet meer een broer/zus relatie."

Jij concludeert dat mensen, omdát ze met elkaar overweg kunnen, geen echte liefde tussen elkaar gekend hebben? Je durft nogal wat te stellen hier. Ik ben het dan ook óneens met jouw uitspraak.

Ok Maria ga heel ver met je mee en natuurlijk is het beter voor de kinderen en etc. ...maar als je en bedoel niet in alle gevallen, want zo heb ik het niet omschreven ...zo goed met elkaar overweg kan ...waarom dan niet in een huwelijksverband???

Berichten: 341

LEONARD480 schreef:

Ok Maria ga heel ver met je mee en natuurlijk is het beter voor de kinderen en etc. ...maar als je en bedoel niet in alle gevallen, want zo heb ik het niet omschreven ...zo goed met elkaar overweg kan ...waarom dan niet in een huwelijksverband???

omdat het niet meer samen-zijn gemaakt heeft dát we nu zo goed met elkaar overweg kunnen! heel simpel dus. En als je alle stadia van een gestrand huwelijk doorlopen hebt: ruzies, onbegrip, verwijdering..en dan therapie, gesprekken...enz? En je kunt niet meer verder samen? Waarom daarná dan ook nog doorgaan met die ellende? Wij zagen daar het nut niet van in. Nee, we hebben liefgehad, we hebben gestreden en ervan geleerd.....en met respect voor elkaar, zijn we apart verder gegaan.

Berichten: 1309

CHATULIEM619 schreef:

Toen ik van mijn vrouw ging scheiden is mijn zoon bij mij gaan wonen. Eigenlijk geen moment spijt van gehad. Ik heb nog steeds contact met de kids op een manier zoals bij een vader past. Ondanks mn echtscheiding zijn ze mn kids gebleven.
Het kan echter ook anders zijn, en heel vaak zijn de kids de dupe als ouders elkaar de kinderen niet gunnen...welke ervaringen hebben jullie op dit vlak. Wat vinden jullie dat de rol van de vader moet zijn als de kinderen bij de moeder blijven? Of andersom kan ook natuurlijk..

Toen wij gingen scheiden hebben we ernaar gestreefd om, ondanks de scheiding, de gewone patronen die de kinderen gewend waren in stand te houden. Aangezien we allebei werkten, haalde de vader van mijn kids hen op dinsdag en vrijdag uit school. Dat is zo gebleven en op die twee avonden slapen ze dan ook bij hem. Op zaterdagmorgen ging hij altijd met de jongens mee naar de voetbalwedstrijden, ook dat is zo gebleven. De ene week komen ze op zaterdag na het voetballen thuis en de andere week komen ze zondagavond weer thuis. En in alle vakanties regelen we het zo dat ze 50% van de tijd bij hun vader zijn. Kortom: de dingen die hij als vader gewend was te doen met de kinderen, zijn zoveel mogelijk hetzelfde gebleven.

Inmiddels zijn we ruim vier jaar verder en heeft de praktijk uitgewezen dat dit goed werkt voor ons alle vijf, zelfs toen de vader van mijn kids ruim anderhalf jaar geleden ging samenwonen met een andere partner in een plaats 30 km verderop is gaan wonen, in plaats van aan de andere kant van het dorp. Dat heeft ertoe geleid dat iedereen zich nu op dinsdag en vrijdag in mijn huis verzameld. Als de hele club compleet is vertrekken ze naar zijn woonplaats. En op woensdagmorgen is het natuurlijk vroeg op voor ze.. maar inmiddels zijn ze daar aan gewend. Overigens doen we over en weer ook niet moeilijk als één van de oudste kids op vrijdagavond een feestje heeft. Dan blijft dat kind gewoon lekker thuis en fungeer ik als taxibedrijfje.

Natuurlijk zijn er ook dingen die niet hetzelfde konden blijven. Ik heb mijn dochter zelden of nooit voor mezelf, terwijl dat vroeger wel zo was als de mannen gingen voetballen. Aan de andere kant worden de kids ook steeds ouder en zijn er daardoor nu ook wel weer momenten waarop we even een paar uurtjes samen hebben. Twee jaar geleden zijn we met zijn tweeën naar Mallorca geweest, doordat de jongens toen met opa en oma op vakantie gingen. Echt een meidenweek en dat heeft ons allebei heel goed gedaan. En nee.. ik ga er nooit helemaal aan wennen dat ik mijn kids in de vakantieperiodes langer dan twee dagen niet kan zien... maar ik weet wel dat zij dan lekker bij hun vader zijn en het daar ook goed hebben.

Voor de kinderen is bij mij wel echt hun thuis, maar door hoe we alles hebben kunnen regelen hebben ze wel een goed contact met hun vader behouden. Daarbij scheelt het natuurlijk enorm dat hun vader en ik nog altijd goed contact hebben. Wij zijn dan ook niet met ruzie uit elkaar gegaan, maar in juist in heel goed overleg. Toen we de knoop doorhakten hebben we samen onze scheiding geregeld. We zijn pas naar een advocaat gegaan, toen we zelf helemaal op papier hadden staan hoe we het geregeld wilden hebben. Bij ieder besluit dat we namen rondom de scheiding en bij iedere afspraak die we maakten, hebben we steeds gedacht aan wat het beste was voor de kinderen. Voor hen wat het immers vervelend genoeg dat we niet meer met zijn vijven onder één dak zouden wonen. Zij kozen daar niet voor.

Juist door hoe het allemaal is gelopen, kunnen wij rustig een bak koffie drinken als hij de kids thuis brengt, is het voor mij geen enkel probleem dat iedereen zich in mijn huis verzameld op de dinsdag en vrijdag, nemen we heel makkelijk even contact met elkaar op als er iets besproken moet worden over de kinderen. Op de verjaardagen van de kids, gaan ze halverwege de dag naar hun vader, maar in de praktijk is hij hier al ruim voor die tijd, drinkt hij nog even een kop koffie mee als mijn familie hier zit. En ook die onderlinge verhoudingen zijn gewoon goed.

Het is altijd zo geweest dat de kinderen bij problemen het eerste naar mij toe komen, ook voor onze scheiding. Zo had en heeft een ieder een eigen rol in het leven van onze kids. Soms is dat wel eens lastig, zeker met een zoon van bijna 16. Ik heb ergens wel eens het idee dat jongens van die leeftijd bepaalde zaken liever bespreken met een man dan met een vrouw. Het is maar de vraag of hij die dingen wel met zijn vader had gedeeld als we wel bij elkaar waren gebleven. Juist daarom heb ik uiteindelijk geleerd de zaken te accepteren zoals ze zijn, simpelweg omdat ik dat niet kan veranderen. En als ik echt het idee heb dat hij ergens mee zit, dan vind ik daar ook wel weer een weg in.

Om een lang verhaal kort te houden: De rol die de vader van mijn kids in hun leven heeft, is zo weinig mogelijk veranderd na onze scheiding hoewel hij hier natuurlijk niet meer woont.
Wij proberen nog steeds samen ouder te zijn, op de manier waarop we dat voor de scheiding ook waren en we gaan juist daarom op een vriendschappelijke manier met elkaar om.

Ik realiseer me dat er veel situaties zijn waarin een scheiding anders verloopt dan de onze. Als je wordt bedrogen en verlaten komen er heel andere emoties om de hoek kijken. Maar het lijkt me juist dan belangrijk om je te realiseren dat dit jouw emoties zijn, ten opzichte van jouw ex-partner. Juist dan is het heel belangrijk om die emoties niet te projecteren op de relaties tussen de kinderen en die andere ouder. Voor een kind blijven zowel de vader en de moeder belangrijk, tenzij er situaties zijn geweest die gevaarlijk waren voor het kind zelf, of als er sprake is geweest van mishandeling van de ene partner door de andere partner want ook daarvan kan een kind ook enorme geestelijke schade oplopen.

Als contact met de andere partner geen gevaar oplevert voor de kinderen, denk ik dat het voor de kinderen het beste is om toch te proberen om de relatie met je ex weer op een niveau te brengen waardoor de kinderen niet in een loyaliteitsconflict terecht komen. En ja, ik realiseer me heel goed hoe moeilijk dat is. Ik heb een paar hele goede vriendinnen bij wie het allemaal heel anders is gelopen dan bij mij. Ik ben meevoelend genoeg om me te realiseren wat dit met hen heeft gedaan en ik onderken de pijn die dat veroorzaakt heeft absoluut niet. Zie dit daarom niet als een veroordeling als het je niet lukt om op een normale, vriendschappelijke manier met je ex-partner om te gaan want zo is het zeker niet bedoeld. Wat ik aangeef, kan juist idealistisch over komen als je in een hele andere situatie zit. Het enige wat ik heb willen aangeven, is dat het wel mogelijk is.... De meeste verhalen die ik hoor over scheidingen zijn zo compleet anders dan de mijne. En ja, ik realiseer me juist daardoor dat ik heel veel heb om dankbaar voor te zijn als ik zie hoe het tussen ons gelopen is en nog altijd loopt.

Berichten: 1309

MARIA576 schreef:

omdat het niet meer samen-zijn gemaakt heeft dát we nu zo goed met elkaar overweg kunnen! heel simpel dus. En als je alle stadia van een gestrand huwelijk doorlopen hebt: ruzies, onbegrip, verwijdering..en dan therapie, gesprekken...enz? En je kunt niet meer verder samen? Waarom daarná dan ook nog doorgaan met die ellende? Wij zagen daar het nut niet van in. Nee, we hebben liefgehad, we hebben gestreden en ervan geleerd.....en met respect voor elkaar, zijn we apart verder gegaan.

Hé Maria: lees nu net jou bijdragen en ik vind ze ontzettend herkenbaar. Een vriendschap na de scheiding, wil niet zeggen dat je ook net zo goed getrouwd had kunnen blijven. Wij hebben alles geprobeerd, maar juist het feit dat wij de knoop hebben door gehakt heeft ertoe geleid dat we weer op een normale manier met elkaar kunnen omgaan. En dat komt de kids alleen maar ten goede, maar wil niet zeggen dat we ook wel getrouwd hadden kunnen blijven. Knipoog smiley

Berichten: 341

GRACE585 schreef:

je geweten is je innerlijk besef van goed en kwaad
dit heeft ook te maken van wat je thuis als waarden en normen meegekregen hebt vanuit je opvoeding
en als je dan op een punt komt dat je geloofd in God en Gods woord (de bijbel) leest kun je toetsen of dit geweten in 1 lijn staat met wat God als het verschil aangeeft tussen goed en kwaad
en als satan je blijft overtuigen dat je verkeerd bent of dergelijke toets het dan aan Gods woord en als het om iets gaat wat fout ging en wat je oprecht beleden hebt bij God en vergeving gevraagd en datgene niet meer doet en het wordt toch steeds weer in je gedachten gebracht hoe slecht je wel niet bent mag je uitspreken op grond van Gods woord dat je vergeven bent en de boze geen recht heeft om je er steeds weer mee te confronteren want God heeft het dan al lang weggedaan in de diepte der zee
wij zeggen dan ook altijd erbij een bordje verboden te vissen Knipoog smiley

dus door de genade van Jezus zijn wij vrijgekocht en heeft de boze geen recht meer om je aan te klagen als je dat belijdt en in die zekerheid staat doet het je geen pijn of dergelijke als de boze weer als een briesende leeuw rondgaat om te zien wie hij verslinden kan .
als je eerlijk naar jezelf en God bent weet je echt wel door je geweten wat voor keuzes tussen goed en kwaad je moet maken

Ik ben het helemaal met je eens Grace: als je eerlijk bent t.o God en jezelf, zal je geweten (God's stem) je leren hoe je moet handelen.
Toch zou ik er nog wel een kanttekening bij willen maken: het kán zo zijn, dat je van jongs af aan iets is aangeleerd. Bijvoorbeeld: 'als je dat of dat doet, ben je slecht.' Wanneer je dat maar lang genoeg hoort, lijkt het of je geweten tegen je zegt, dat je slecht bent, als je het toch doet. Is dat dan ook (van) God? Ik geloof het niet.
Zo heb ik een moeder gehad die erg streng was. Té streng. Zelfs toen zij al overleden was, had ik het gevoel, dat ze over mijn schouder meekeek en afkeurend naar me keek. Ik voelde me vaak schuldig als ik mijn eigen keuzes maakte. Je schuldig voelen en een slecht geweten...worden vaak met elkaar vergeleken of op één lijn gezet.
Ik heb mezelf, met God's hulp, los gemaakt van mijn moeder. En mogen leren dat ik mocht gaan leven. Mijn geweten klaagt me nu minder aan dan vroeger...terwijl ik juist eerlijker t.o God en mezelf geworden ben!

Berichten: 341

LISA610 schreef:

Hé Maria: lees nu net jou bijdragen en ik vind ze ontzettend herkenbaar. Een vriendschap na de scheiding, wil niet zeggen dat je ook net zo goed getrouwd had kunnen blijven. Wij hebben alles geprobeerd, maar juist het feit dat wij de knoop hebben door gehakt heeft ertoe geleid dat we weer op een normale manier met elkaar kunnen omgaan. En dat komt de kids alleen maar ten goede, maar wil niet zeggen dat we ook wel getrouwd hadden kunnen blijven. Knipoog smiley

precies!

!!! Ik vind mijn exman een leuke man...maar niet als mijn echtgenoot. Toch kan ik ook terugkijken...en denken aan alle mooie, fijne, leuke en liefdevolle momenten die we wél met elkaar hebben gehad. Niet alles was 'kommer en kwel' in ons huwelijk. Ik zou het leven wat we gehad hebben, onrecht aandoen, als ik dát zou zeggen.

Berichten: 1672

MARIA576 schreef:

omdat het niet meer samen-zijn gemaakt heeft dát we nu zo goed met elkaar overweg kunnen! heel simpel dus. En als je alle stadia van een gestrand huwelijk doorlopen hebt: ruzies, onbegrip, verwijdering..en dan therapie, gesprekken...enz? En je kunt niet meer verder samen? Waarom daarná dan ook nog doorgaan met die ellende? Wij zagen daar het nut niet van in. Nee, we hebben liefgehad, we hebben gestreden en ervan geleerd.....en met respect voor elkaar, zijn we apart verder gegaan.

Ja in zo'n situatie wat je bovenstaande beschrijft moet ik ook bekennen dat je alle mogelijke moeite heb genomen om het huwelijk te redden Maria en het is ook vaak moeilijk om daar volledig zwart/wit in te staan. Weet ook uit eigen ervaring dat daar twee personen voor nodig zijn om uit dat diepe dal te komen. Goed van je om te reargeren.

Berichten: 341

LEONARD480 schreef:

Ja in zo'n situatie wat je bovenstaande beschrijft moet ik ook bekennen dat je alle mogelijke moeite heb genomen om het huwelijk te redden Maria en het is ook vaak moeilijk om daar volledig zwart/wit in te staan. Weet ook uit eigen ervaring dat daar twee personen voor nodig zijn om uit dat diepe dal te komen. Goed van je om te reargeren.

Dat er 2 voor nodig zijn om uit een diep dal te komen, is helemaal waar. Ik denk dat we dat állemaal wel zo zouden willen maar dat dat niet altijd mogelijk is. Tenslotte kun je alleen voor jezelf bepalen hoe je met je ex wilt omgaan...maar je kunt dat niet voor hem of haar doen, dat is toch écht aan die ander. Ik heb het getroffen..met een ex die ook inzag dat we verder moesten..maar dan op een bétere, ándere manier

Berichten: 2706

Zover als in bovenstaande link is het gelukkig nooit gekomen .... Clown smiley

Ik heb meer met instrumentaal dan met vocaal als het om klassiek gaat .... Verraste, verbaasde smiley

Nou Cross, dat kan ik me in het geval van je link wel voorstellen... Wel boeiend om de gezichten van de mannen te lezen, dat dan weer wel.

Thomas, hoezo klassiek....

Berichten: 2463

THOMAS968 schreef:

Zover als in bovenstaande link is het gelukkig nooit gekomen .... Clown smiley

Ik heb meer met instrumentaal dan met vocaal als het om klassiek gaat .... Verraste, verbaasde smiley

Nou Cross, dat kan ik me in het geval van je link wel voorstellen... Wel boeiend om de gezichten van de mannen te lezen, dat dan weer wel.

Thomas, hoezo klassiek....

Het stuk "liebes mädchen" is een klassiek stuk, de mannen echter die het zingen .... "antiek" Clown smiley

Berichten: 788

MARIA576 schreef:

precies!

!!! Ik vind mijn exman een leuke man...maar niet als mijn echtgenoot. Toch kan ik ook terugkijken...en denken aan alle mooie, fijne, leuke en liefdevolle momenten die we wél met elkaar hebben gehad. Niet alles was 'kommer en kwel' in ons huwelijk. Ik zou het leven wat we gehad hebben, onrecht aandoen, als ik dát zou zeggen.

hier sta ik dus echt van te kijken,
fijn voor jullie dat dit kan,
maar onbegrijpelijk voor mij,
..........
zal maar hier stoppen met mijn verhaal,

Berichten: 2463

@ Maria: Te goeder trouw...zó zou ik het willen omschrijven. Afgaande op een profiel en op de reakties op het forum, kreeg ik een beeld van iemand. Een beeld wat ik leuk en boeiend vond....tot in 'het echte leven dan', want de realiteit was behoorlijk ánders, de persoon was behoorlijk ánders dan hij zich voordeed op C.M. Dat was schrikken.

ZEELAND736 schreef:

Ter goeder trouw ja...ik ben veel te goed van vertrouwen...

Maar ook daar leer ik weer van... (hopelijk dat je je grenzen leert stellen)

Helaas wordt dan de toenadering tot een nieuwe relatie DAAR niet gemakkelijker op!!!

Gezien je(mijn) verleden....dus nu...HEEL behoedzaam...

Want al 3x...(en weer die twijfel bij mezelf) een kontakt(niet alles via CM)
die het zonder opgaaf van redenen ineens aflaten weten...
ZEG...eerlijk waarom je verder geen kontakt wil...daar kan ik mee leven!!!!

En ik kon me ook wel vinden in de volgende woorden...

Beter een goede vriendschap...dan een verkeerde relatie...
Goede vriendschappen zijn waardevol ja...

Te goed van vertrouwen, en dus .... stoot je je neus ..... gevolg nu HEEL behoedzaam.
Er is niets mis met het feit dat je behoedzaam bent, maar laat dat niet teveel merken, m.i. ik zou daar op afknappen. Maar als je te goed van vertrouwen bent .... daar zou ik ook op afknappen.
In een latere posting schrijf je "ik mag er zijn" .... Nou laat dat dan ook merken en laat die achterdocht (HEEL behoedzaam) maar achterwege.
Als je duidelijk je eigen grens aangeeft, dan geef je ook HEEL duidelijk het signaal af "IK MAG ER ZIJN".

Ik denk trouwens dat dit voor zowel mannen als vrouwen geldt, stel duidelijk je grens en "Je Mag Er Zijn".
Ben het wel met je eens, als er geen "klik" is, wees eerlijk naar elkaar, en ga niet zomaar alle contact uit de weg.

Berichten: 788

MARIA576 schreef:

Ik ben het helemaal met je eens Grace: als je eerlijk bent t.o God en jezelf, zal je geweten (God's stem) je leren hoe je moet handelen.
Toch zou ik er nog wel een kanttekening bij willen maken: het kán zo zijn, dat je van jongs af aan iets is aangeleerd. Bijvoorbeeld: 'als je dat of dat doet, ben je slecht.' Wanneer je dat maar lang genoeg hoort, lijkt het of je geweten tegen je zegt, dat je slecht bent, als je het toch doet. Is dat dan ook (van) God? Ik geloof het niet.
Zo heb ik een moeder gehad die erg streng was. Té streng. Zelfs toen zij al overleden was, had ik het gevoel, dat ze over mijn schouder meekeek en afkeurend naar me keek. Ik voelde me vaak schuldig als ik mijn eigen keuzes maakte. Je schuldig voelen en een slecht geweten...worden vaak met elkaar vergeleken of op één lijn gezet.
Ik heb mezelf, met God's hulp, los gemaakt van mijn moeder. En mogen leren dat ik mocht gaan leven. Mijn geweten klaagt me nu minder aan dan vroeger...terwijl ik juist eerlijker t.o God en mezelf geworden ben!

ik kan hier inkomen Maria,
je geweten kan heel klaar en duidelijk zijn,
maar je kan je ook schuldig voelen zonder dat hier een reden voor is,
denk dat dit gedeeltelijk komt door te weinig zelfvertrouwen (waar ik soms wel eens mee worstel), en hier weet ik niet altijd of ik mij terecht schuldig moet voelen of niet,
je kan zaken bij God brengen, en er een hele tijd niet meer aan denken,
en dan plots is het er terug,
werkt een geweten met getijen?
kan het zijn dat je jezelf niet vergeven hebt?
soms toch verwarrend vind ik.

Berichten: 788

CROSSROAD317 schreef:

Er is niets mis met het feit dat je behoedzaam bent, maar laat dat niet teveel merken, m.i. ik zou daar op afknappen. Maar als je te goed van vertrouwen bent .... daar zou ik ook op afknappen.
In een latere posting schrijf je "ik mag er zijn" .... Nou laat dat dan ook merken en laat die achterdocht (HEEL behoedzaam) maar achterwege.
Als je duidelijk je eigen grens aangeeft, dan geef je ook HEEL duidelijk het signaal af "IK MAG ER ZIJN".

Ik denk trouwens dat dit voor zowel mannen als vrouwen geldt, stel duidelijk je grens en "Je Mag Er Zijn".
Ben het wel met je eens, als er geen "klik" is, wees eerlijk naar elkaar, en ga niet zomaar alle contact uit de weg.

Is wel makkelijker gezgd dan gedaan Cross!
Ik denk niet dat je een behoedzaamheid of gereserveerheid kan verstoppen. Net zo min als een tegoed van vertrouwen, dit laatste is volgens mij een beetje gekoppeld aan je karakter.

met het allerlaatste "geen klik: wees eerlijk..." volkomen mee eens!

Berichten: 2463

MARYLIEN613 schreef:

Is wel makkelijker gezgd dan gedaan Cross!
Ik denk niet dat je een behoedzaamheid of gereserveerheid kan verstoppen. Net zo min als een tegoed van vertrouwen, dit laatste is volgens mij een beetje gekoppeld aan je karakter.

met het allerlaatste "geen klik: wees eerlijk..." volkomen mee eens!

Hm, waarom gemakkelijker gezegd dan gedaan ??
Gedragspatronen zijn vaak aangeleerd, dat kun je ook weer afleren. Volg bijvoorbeeld eens een assertiviteits training.
Je mag dan wel zeggen dat "te goed van vertrouwen" deels met je karakter te maken heeft, maar het is goed om dat stukje "te" er vanaf te halen. Het stukje "te" brengt de mensen vaak in de problemen...... Twijfelende smiley

Berichten: 1672

CROSSROAD317 schreef:

Hm, waarom gemakkelijker gezegd dan gedaan ??
Gedragspatronen zijn vaak aangeleerd, dat kun je ook weer afleren. Volg bijvoorbeeld eens een assertiviteits training.
Je mag dan wel zeggen dat "te goed van vertrouwen" deels met je karakter te maken heeft, maar het is goed om dat stukje "te" er vanaf te halen. Het stukje "te" brengt de mensen vaak in de problemen...... Twijfelende smiley

Wat is er nuttig aan de assertiviteitstraining Cross ...karakter blijft toch karakter...er zijn ook wel boeken in omloop en wel leuk om daarover te praten maar of ik het nut daarvan in zie ...niet echt vrees ik

Berichten: 1464

MARIA576 schreef:

Ik ben het helemaal met je eens Grace: als je eerlijk bent t.o God en jezelf, zal je geweten (God's stem) je leren hoe je moet handelen.
Toch zou ik er nog wel een kanttekening bij willen maken: het kán zo zijn, dat je van jongs af aan iets is aangeleerd. Bijvoorbeeld: 'als je dat of dat doet, ben je slecht.' Wanneer je dat maar lang genoeg hoort, lijkt het of je geweten tegen je zegt, dat je slecht bent, als je het toch doet. Is dat dan ook (van) God? Ik geloof het niet.
Zo heb ik een moeder gehad die erg streng was. Té streng. Zelfs toen zij al overleden was, had ik het gevoel, dat ze over mijn schouder meekeek en afkeurend naar me keek. Ik voelde me vaak schuldig als ik mijn eigen keuzes maakte. Je schuldig voelen en een slecht geweten...worden vaak met elkaar vergeleken of op één lijn gezet.
Ik heb mezelf, met God's hulp, los gemaakt van mijn moeder. En mogen leren dat ik mocht gaan leven. Mijn geweten klaagt me nu minder aan dan vroeger...terwijl ik juist eerlijker t.o God en mezelf geworden ben!

daarom schreef ik ook in mijn stukje dat het ook afhankelijk is vande waarden en normen die je van thuis meekrijgt en vandaaruit gaat toetsen aan Gods woord
als je idd steeds door een vorm van vervloeking gezegd wordt dat je slecht bent ga je je ook idd zo voelen is hetzelfde wanneer je een kind steeds zegt dat ie iets niet kan dan zal ie dat ook nooit uitproberen,
ik denk hierbij ook oa aan het boek van zegen en vloek.
soms beseffen mensen niet eens wat voor vervloekingen men over hun kinderen uitspreekt helaas

Berichten: 1672

MARYLIEN613 schreef:

hier sta ik dus echt van te kijken,
fijn voor jullie dat dit kan,
maar onbegrijpelijk voor mij,
ik denk mocht ik kunnen zeggen dat mijn exman een leuke man is,
dat wij nooit zouden gescheiden zijn....

en mijn ex als vader?
als je huwelijk strandt omdat je zwanger bent,
en één partner abortus verkiest boven een moeilijke zwangerschap,
en je nadien nog een paar keer met de dood bedreigd wordt..........
zal maar hier stoppen met mijn verhaal,

Er is altijd een moment geweest dat je hem wel leuk vond, anders was je niet getrouwd denk ik, dus de factor leuk kan ik wel begrijpen en hoe plaatst je dat in je huidige perspectief en ja je verhaal gelezen te hebben is het behoorlijk heftig...eigenlijk schrik ik daarvan..