Drachten

Berichten: 200

LEONARD480 schreef:

Even voor de duidelijkheid, ik heb wel een auto tot mijn beschikking maar heb er een vreselijke hekel aan om ergens naar toe te rijden waar ik de weg niet ken...............daar ga ik met mijn zelfstandigheid en grote mond................
Dus als iemand mij ergens op een handige plek p kan pikken, heel graag.

Weer daar de weg ook niet hoor ... maar de tomtom weet wel raad hoop ik ....avond daarvoor zit ik in Hasselt vlakbij Zwolle ...dus mocht het een probleem zijn, moeten we even naar een oplossing zoeken.[/quote]

Het zou heerlijk zijn om mee te kunnen rijden omdat ik anders in de auto van mijn vriendin moet rijden en ik geen tomtom heb. Dus wat mij betreft graag

Berichten: 536

MARY052 schreef:

Op een dag was ik op een plek tussen waken en dromen. Ik stond in een kamer.
Deze kamer was bijna leeg er stond alleen tegen de muur een ladenkast met kaarten zoals je ze ook vindt in een
bibliotheek waarin de titels van boeken op alfabetische volgorde staan.
Alleen hadden de laden die in deze kast stonden verschillende titels.
En de kast leek enorm groot.

Ik werd getrokken naar deze muur van laden en de eerste lade die mijn aandacht trok had de titel "meisjes die ik leuk vond".
Ik opende de la en trok er 1 kaart uit. Toen ik de kaart las legde ik geschokt de kaart terug en sloot snel de la,
ik realiseerde mij dat ik de namen die op die kaart stonden herkende.
En zonder dat iemand mij het hoefde te vertellen wist ik plotseling waar ik was.
Deze kast met kaarten was mijn leven. Het was een catalogus van mijn leven.
Hier stond geschreven elk moment, klein of groot, in elke detail, mijn leven.
Een gevoel van verbazing en nieuwsgierigheid, en tegelijk huiver kwam over mij toen ik in het wilde weg laden open deed
en de kaarten las die er in zaten.
Sommige kaarten brachten mooie en gelukkige herinneringen boven, anderen schaamte en berouw, zo intens dat ik over mijn schouder keek of niemand dit zag.
De la met opschrift "Vrienden" volgde de la met "Vrienden die ik bedrogen heb" op.
Sommige titels waren normaal, anderen huiveringwekkend. "Boeken die ik heb gelezen", "leugens die ik heb verteld", "geborgenheid die ik heb gegeven", "Moppen waarom ik gelachen heb".
Sommige waren gewoon komisch, zo exact waren ze gedocumenteerd. Zoals:"dingen die ik tegen mijn broers en zussen heb geschreeuwd".
Anderen waren helemaal niet komisch:"Dingen die ik gedaan heb in mijn woede","brutale dingen die tegen mijn ouders heb gezegd".
Steeds was ik verwonderd over de inhoud. Vaak waren er meer kaarten dan dat ik had verwacht en soms waren het er minder dan dat ik had gehoopt.

Ik was overweldigd door de hoeveelheid aan kaarten van mijn leven.
Was het mogelijk dat ik de tijd had in mijn 30 jarig leven om deze duizenden, ja miljoenen kaarten te schrijven?.
Maar elke kaart beantwoordde mij die vraag, want elke kaart had mijn handschrift en elke kaart was met mijn naam ondertekend.

Toen ik een kaart pakte uit de la met titel "Liedjes waarna ik geluisterd heb" realiseerde ik mij dat deze bibliotheek
bleef groeien en dat er elke dag nieuwe kaarten bij kwamen.
De kaarten zaten netjes in de la. Alleen was de la enorm lang, er kwam geen einde aan.
Vol schaamte sloot ik de la. Niet zo zeer over de kwaliteit van de muziek maar meer over het feit dat er zoveel tijd was verborgen in deze la.

Toen ik bij de la kwam met opschrift "gedachten vol lust" voelde ik een lichte rilling door mijn lichaam gaan.
Ik deed de la maar een klein stukje open. Ik wou niet weten hoe groot deze la was en pakte 1 kaart.

Vol afgrijzen keek ik naar de gedetailleerde inhoud.
Ik begon mij ziek te voelen over het feit dat zo'n moment opgetekend stond.
Ik was totaal in paniek.
En 1 gedachte kwam in mij op: Niemand mag ooit deze kaarten zien, niemand mag weten van deze kamer.
Ik moet dit alles vernietigen.
Op dat ogenblik trok ik de la open. Het interesseerde mij niet meer hoe groot deze la was.
Deze la moest leeg en de kaarten moeten verbrand worden.
Toen ik de la eruit had en deze op de kop hield kwam er geen enkele kaart uit Ik werd wanhopig , trok er 1 kaart uit en probeerde deze te verscheuren, maar ze bleken zo hard te zijn als staal.
Ik was verslagen en hulploos en deed de la terug in de kast.

Ik leunde met mijn hoofd tegen de muur en zuchtte vol zelfmedelijden. Toen zag ik het.
De titel was "mensen met wie ik het Evangelie heb gedeeld."
Het handvat van de la blonk meer dan de anderen, het leek bijna nieuw, ongebruikt.
Ik trok de la open die niet langer bleek te zijn dan een paar cm.
Ik kon de kaarten die zich in de la bevonden op 1 hand tellen.
Toen kwamen de tranen, ik begon te huilen. De pijn die ik voelde was onbeschrijfelijk.
Ik viel op mijn knieën en weende bitter. Ik schreeuwde het uit van schaamte.
Door mijn tranen heen zag ik de kast met kaarten.
Niemand mag weten van deze kamer, ik moet hem op slot doen en de sleutel weggooien.

Toen ik mijn tranen droogde zag ik Hem. NEE alsjeblieft niet Hem, niet hier, iedereen behalve Jezus.
Ik zag machteloos toe hoe Hij de kaartenbak opende en de kaarten begon te lezen.
Ik draaide mijn hoofd weg om niet Zijn reactie te moeten zien.
Toen ik eindelijk de moed had om Hem in het gezicht te zien zag ik een verdriet dat nog groter was dan het mijne.
Hij leek automatisch de laden te openen waar de slechtste dingen over mij in stonden.
Waarom moest Hij ze allemaal lezen?
Eindelijk draaide Hij zich om en keek naar me vanaf de andere kant van de kamer.
Hij keek met medelijden naar mij. Ik liet mijn hoofd zakken, deed mijn handen voor mijn gezicht en begon opnieuw te huilen.
Hij liep naar mij toe en legde Zijn arm om mij heen.
Hij kon zoveel dingen zeggen maar Hij zei geen woord. Hij huilde alleen met mij. Toen ging Hij staan en liep naar de muur met de ladenkast.
Bij het begin beginnende haalde Hij de kaarten 1 voor 1 uit de laden en begon Zijn naam over mijn naam te schrijven.
"NEE" schreeuwde ik terwijl ik naar Hem toe rende. Het enigste wat ik kon uitbrengen was NEE toen ik de kaarten uit Zijn handen trok.
Zijn naam hoorde niet op deze kaarten! Maar daar stond het in rood: de naam van Jezus over mijn naam geschreven.
Het was geschreven met Zijn bloed.
Vriendelijk pakte Hij de kaart weer uit mijn hand en legde hem terug in de la.Hij begon te glimlachen toen Hij de andere
kaarten begon te ondertekenen.

Ik begrijp nog steeds niet hoe Hij zo snel de kaarten kon ondertekenen maar het leek maar een kort ogenblik. Toen hoorde ik dat Hij de ladenkast sloot en naar mij terug liep.
Hij legde Zijn hand op mijn schouder en zei: "Het is volbracht".

Ik stond op en Hij leidde mij uit de kamer. Er zat geen slot op de deur.
Er waren nog steeds kaarten om te schrijven….

Volgens mij al wel eens vaker op cm geplaatst geweest maar o zo herkenbaar

Berichten: 536

[quote=VANDAM845] Huilende smiley, smiley in tranen

marty is niet meer in ons midden,hij heeft cm verlaten,
we wensen hem het allerbeste toe,en wie weet tot later Huilende smiley, smiley in tranen

hoe nu verder????????????????? Smiley die vol vragen zit

zelf kan ik ook niet elke week,dus
Ben niet zo'n type van "verplichte"gebedstijden, zelf denk ik dat de groep zelf die er eventueel was zelf afspraken kan maken.

Berichten: 838

Heel mooi Mary !!

Berichten: 33

Verbeterpunt: Af en toe nieuwe verse E-cards zou m.i. deze site nog aantrekkelijker maken. Bijv. in de categorie Verjaardag.

[en passent ook even een ouder topic opgefrist]

Berichten: 5057

Het wringt....een aantal van jullie heeft keurig beschreven hoe het zou moeten zijn, maar hoe kan het dan dat een aantal mensen zich in de werkelijkheid anders voelen?

Dan kom ik toch weer bij het beginpunt weer uit. Als een kind gedoopt wordt, wordt al meteen verondersteld dat hij/zij bij het volk van God hoort. Er is voor hem gekozen, zonder dat hij er zelf niets aan kan doen. Bij het opgroeien wordt dit besef alleen maar groter, zonder dat de vraag echt gesteld wordt, wat doe ik ermee..
Ook wordt er dan duidelijk gesteld, dat als je niet bij God hoort, je voor eeuwig verloren bent. Als je dan ouder wordt, kun je dan eigenlijk nog wel kiezen? Kiezen voor een leven met God, die je kent van je opvoeding of kiezen voor de hel.....In hoeverre is dat een reële keuze? Het gaat me niet om hoe je dat theologisch moet invullen, maar het gaat me om de beleving die er achter zit.

Berichten: 5057

HENK710 schreef:

Is het werkelijk enkel daarom? Dus je volgt gewoon een opdracht? Of is het toch iets meer... Volgens mij is het niet enkel een opdracht en is dat al helemaal niet de insteek om het te gaan doen. Vergeven is veel meer een hartsgesteldheid... En ja, in je hart ligt de ontmoetingsplek met God, Die vergeving in jou bewerkt...

Ja, ik volg gewoon een opdracht. En als de bijbel er zo duidelijk over is, waarom zou ik daar dan mee schipperen? Dat je uiteindelijk merkt dat het ook goed voor jezelf is, is mooi meegenomen, hoewel had je anders verwacht? Het bevestigt immers Gods principes.

Berichten: 2463

LEONARD480 schreef:

Waar halen ze die onzin weer vandaan Smiley met dichtgeplakte mond

Je had het zelf ff kunnen nazoeken, maar voor deze ene keer .... Gefrustreerde smiley

http://lifestyle.nl.msn.com/relatie/top-10-mannelijke-leugens?img=0

Berichten: 56

klopt, daniel
maar eva is weg,dus,martha,inderdaad die kunnen dat zelf ook,vandaar dat ik dat ook aan gaf.
martha,en ook eva,hebben mij en toen marty,benaadert te bidden.
en verder denk ik dat het geen tijd heeft bidden,online bidden of het werkt,wat denk ij daniel.
marty en ik denken,dat het niet,of tot bijna niet werkt!!!!!!

Berichten: 2124

Jaarlijkse schoonmaakbeurt bij alle topics en ook jaarlijkse vernieuwde E-cards

Berichten: 87

DINI968 schreef:

Mijn mooiste moment was gisteravond toen ik na een zwaar gesprek met mijn middelste zoon van hem te horen kreeg dat hij zich geen betere moeder had kunnen wensen dan mij. Ik heb van blijdschap een heerlijk potje zitten janken........... Smiley die vol vragen zit

Koester dat moment....heerlijk voor !!

Berichten: 2124

Het is best lastig als iemand "zomaar" naar binnenkomt tijdens het bidden in gebedsroom.
Bij de kerk/gemeente doet dat ook niet zomaar iemand naar binnen tijdens het gebed?

Het is beter op slot te doen bij deze room tijdens het gebed, het mag niet gestoord worden.
Het is net als bij Daniël toen hij aan het bidden was achter de gesloten deur.
Ik kom nooit bij gebedroom, ik doe liever persoonlijk gebed voor Gods Heilig Aangezicht in het verborgen plek.
Dat geeft warmte en vertrouwen op de Heer.

Berichten: 2463

MARIA576 schreef:

Henk, ik dacht in het verleden precies zo: 'het is een hartsgesteldheid'..maar daar ben ik op teruggekomen. Op een dag leerde ik dat ik kon bidden -tandeknarsend- voor mensen die mij verdriet hadden gedaan en die géén spijt betoonden. Het kwam nauwelijks over mijn lippen. Ik ging er mee door...en werd wérkelijk bevrijd van de last van wrok en gevoelens van onvergefelijkheid. Hén vergeven bevrijdde mij.
Ik denk dat de opdracht tot vergeving tweeërlei doel heeft: vergeef hen, zoals jijzelf vergeven bent én: door de opdracht te vervullen, word jijzelf weer bevrijdt van een stuk boosheid,haat, verdriet, etc. Dat is denk ik ook wat God ons wil geven: vrijheid, geen last dragen die je niet hóéft te dragen. Geef het aan Hem.

CHATULIEM619 schreef:

Ja, ik volg gewoon een opdracht. En als de bijbel er zo duidelijk over is, waarom zou ik daar dan mee schipperen? Dat je uiteindelijk merkt dat het ook goed voor jezelf is, is mooi meegenomen, hoewel had je anders verwacht? Het bevestigt immers Gods principes.

Dank jullie wel voor deze bijdrages, het geeft namelijk goed weer dat vergeven een opdracht is .....
Vergeving vragen .... persoonlijk
Vergeving schenken.... persoonlijk maar kan ook op afstand gedaan worden
Vergeving krijgen ..... persoonlijk maar ook dit kan je indirect gegeven worden
Vergeving accepteren ..... persoonlijk

Er "moet" onderscheidt gemaakt worden tussen persoonlijk/menselijk vergeven, en vergeven/vergeving in Jezus naam.
Als je als mens iemand vergeeft of vraagt om vergeving en hij/zij wil dit niet geven of accepteert dit niet, dan sta jij met een drup aan je neus, en zul je er mee moeten leren leven.
Maar als jij iemand vergeeft in Jezus naam en hij/zij accepteert dit niet, dan mag je die persoon loslaten in Jezus naam, en Hij zal jou dan dragen en zorgen voor herstel/genezing. Hetzelfde geldt voor vragen om vergeving, als de persoon jou dat niet wil geven, dan kun je hem/haar vergeven in Jezus naam en je mag hem/haar dan loslaten in Jezus naam. Ook hier zal Jezus het van jou overnemen en Zijn herstel/genezing zal beginnen.
Het is dus niet zo dat vergeving betekend dat je ook alles maar vergeet, NEE, vergeving is "verzoening" tussen (jou en de persoon) jou en God, het hersteld de verticale lijn met God weer. Door de ander te vergeven verliest de zonde zijn macht om door te werken in jouw leven.....

Voor wat extra leesvoer, vanuit verschillende gezichtspunten gezien .....

http://www.bedehuis.nl/scriptie%20Vergeving%20van%20Vader/Scriptie%20Vergeving%20van%20Vader_bestanden/Page701.htm

http://www.kuleuven.be/thomas/algemeen/vorderingsplan/bekijk_gleerfiche.php?fiche_ID=06f2081ab83baeeadb35d6ff59dfa1d5

http://www.manna-vandaag.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=13906:als-vergeving-onmogelijk-lijkt&catid=3:groeien&Itemid=211

..

Berichten: 2463

Dat ik straks een heerlijk gebakje ga eten .... Lachende smiley

Berichten: 641

@Lisa

Je zoekt goed de bijbelse balans, en ben het met je eens.
God werkt bij een ieder anders, maar uit eindelijk is er het he;e evangelie....voor een ieder.

je schreef:

Quote:

David vroeg: “Wat betreft de Bijbelse concepten als de ellendige zondige, gevallen staat van de mens? De noodzaak van berouw en bekering? Termen als zonde, hel, kruis en het bloed?”

Ik denk dat als je daarover begint tegen iemand die God nog niet kent, dat het alleen aversie zal oproepen.''

Dat denk ik niet, in een gesprek of situatie opent God deuren. Niet als een olifant in een porseleine kast gaan donder-preken, maar bruggen bouwen en dan wel het Hele evangelie vertellen, zonde en het kruis zijn dan onmisbaar, als het al niet de essentie is.

Neem een paulus, die was in boeien, en hoe verleidelijk was het voor hem niet om te zeggen wat de hoorder wou horen in de onderstaande tekst? Die had zijn lot in handen. maar.....

hand 24:

22 Maar Felix, die zeer goed van de weg op de hoogte was, verdaagde hun zaak en zeide: Zodra de overste Lysias komt, zal ik in uw zaak een beslissing nemen; 23 en hij beval de hoofdman hem in bewaring te houden, maar minder streng, en niemand van de zijnen te beletten hem van dienst te zijn.
24 En na enige dagen kwam Felix daar met Drusilla, zijn vrouw, die een Jodin was, en hij liet Paulus roepen en hoorde hem over het geloof in Christus Jezus. 25 Maar toen hij sprak over rechtvaardigheid en ingetogenheid en het toekomstig oordeel, werd Felix bevreesd en antwoordde: Ga voor heden heen; wanneer ik nog eens gelegenheid heb, zal ik u wel weder ontbieden.

Berichten: 641

@ leonard en lisa over jullie discussie, ik vond het stukje van leonard eigenlijk PERFECT. zat niks onBijbels tussen.
Het kruis is niet alleen een teken van hoe zondig en gevallen we als mens zijn dat zulke gruwlijke maatregelen nodig waren, het ''gewicht der zonde'' zoals anselmus zegt zullen we nooit kunnen bevatten, maar zo ook God zelf gevende en op offerende liefde ook niet, want die is even goed te zien in wat er op golgotha gebeurde.

Verder zie ik ook precies waarom vele discussies langs elkaar heen lopen, dat komt door sommige vooronderstellingen die ons Gods Beeld bepalen. De calvinistische/gereformeerde en de evangelische/pinkster leer, dus augustus versus pelagius, luther versus erasmus en Gomerus/calvijn tegen Arminius. De over de verschillen en ruimte tussen god en de vrije wil van de mens. zie ook leren die eruit voortvloeien als de predestinatie. daar is waar hier de schoen wringt.
En dat zijn onderwerpen waar al eeuwen over is gepraat en boekenkasten van vol geschreven zijn.
Ben er zelf ook niet uit, zelfs niet naar lange studie over die onderwerp, maar neig toch op vele onderwerpen naar de calvinistische kant. Bewust, niet soor de paplepel of opvoeding/traditie, maar door eigen studie, net als de christenen in berea.

Had er ooit een topic over, met de conclusie van mijn persoonlijke studie, maar kan dat topic niet meer vinden en omhoog bumpen.

Berichten: 1309

MARIA576 schreef:

Lisa, volgens mij heb je het in dit stuk én het vorige stuk bijzonder goed verwoordt. Duidelijker kan volgens mij niet.
Wat ik niet zo goed begrijp is de tweedeling die sommigen maken: Liefde versus Wraak/straf. Het één: de Liefde, is niet álleen maar 'onder de kin kietelen'...en het ánder: wraak/straf is nooit zonder de Liefde. Trouwens, ik gebruik zélf liever het woord: correctie.
Voor onszelf kunnen we heel goed begrijpen dat Liefde en correctie hand in hand gaan. Wij kunnen onze kinderen niet opvoeden, leiden naar volwassenheid en tegelijkertijd álles maar goed vinden wat ze doen of zeggen! (ik niet althans, soms moet ik ook beslissingen nemen die mijn kinderen helemaal NIETS vinden..en toch doe ik het voor hén, omdat ik zie dat als ik hen hun gang laat gaan, ze gewoon de verkeerde keuzes maken!) Een familielid van me zei ooit eens: 'jij mocht zowat niets van je ouders, maar ik mocht álles...ze vonden alles goed en dát heb ik ze héél erg kwalijk genomen! Hadden ze me maar meer regels gegeven want nu ben ik járen bezig geweest om de grenzen van mijn leven te zoeken en bepalen'
Ik zal nooit vergeten dat ze dit tegen me zei en het geeft volgens mij ook heel goed aan wat Liefde werkelijk is. Liefde is het állerbeste willen voor iemand. Zoals God het allerbeste voor ons wil, ja zelfs zóver is gegaan, dat Hij door de dood héén is gegaan, voor onze zonden.
Het heeft God altijd bedroeft, als de mensen zich van Hem afkeerden en zondigden. Toch wilde Hij steeds opnieuw beginnen met ons. Elke keer weer! Soms was er tucht en opvoeding voor nodig...maar wél met het doel om ons mensen te doen omkeren van het verkeerde pad en het énige waarachtige pad, het pad dat tot leven leidt, weer op te gaan.
Regels? Zijn dat beperkingen? Nee, eerder een kader waarbinnen je veilig mag leven, wetend dat het goed voor je is.
Regels brengen ook rust..(als het goed is) en duidelijkheid.
Als ik, als wij geloven..dat HIJ dé Weg en dé Waarheid is...mogen we er gerust vanuit gaan dat zijn Liefde en al wat HIJ van ons vraagt, bedoeld is om te léven, écht te leven en vrij te zijn.

Thx meid, ben het ook helemaal met jou eens, prima aanvulling Knipoog smiley

Berichten: 1672

MARIA576 schreef:

Lisa, volgens mij heb je het in dit stuk én het vorige stuk bijzonder goed verwoordt. Duidelijker kan volgens mij niet.
Wat ik niet zo goed begrijp is de tweedeling die sommigen maken: Liefde versus Wraak/straf. Het één: de Liefde, is niet álleen maar 'onder de kin kietelen'...en het ánder: wraak/straf is nooit zonder de Liefde. Trouwens, ik gebruik zélf liever het woord: correctie.Voor onszelf kunnen we heel goed begrijpen dat Liefde en correctie hand in hand gaan. Wij kunnen onze kinderen niet opvoeden, leiden naar volwassenheid en tegelijkertijd álles maar goed vinden wat ze doen of zeggen! (ik niet althans, soms moet ik ook beslissingen nemen die mijn kinderen helemaal NIETS vinden..en toch doe ik het voor hén, omdat ik zie dat als ik hen hun gang laat gaan, ze gewoon de verkeerde keuzes maken!) Een familielid van me zei ooit eens: 'jij mocht zowat niets van je ouders, maar ik mocht álles...ze vonden alles goed en dát heb ik ze héél erg kwalijk genomen! Hadden ze me maar meer regels gegeven want nu ben ik járen bezig geweest om de grenzen van mijn leven te zoeken en bepalen'
Ik zal nooit vergeten dat ze dit tegen me zei en het geeft volgens mij ook heel goed aan wat Liefde werkelijk is. Liefde is het állerbeste willen voor iemand. Zoals God het allerbeste voor ons wil, ja zelfs zóver is gegaan, dat Hij door de dood héén is gegaan, voor onze zonden.
Het heeft God altijd bedroeft, als de mensen zich van Hem afkeerden en zondigden. Toch wilde Hij steeds opnieuw beginnen met ons. Elke keer weer! Soms was er tucht en opvoeding voor nodig...maar wél met het doel om ons mensen te doen omkeren van het verkeerde pad en het énige waarachtige pad, het pad dat tot leven leidt, weer op te gaan.
Regels? Zijn dat beperkingen? Nee, eerder een kader waarbinnen je veilig mag leven, wetend dat het goed voor je is.
Regels brengen ook rust..(als het goed is) en duidelijkheid.
Als ik, als wij geloven..dat HIJ dé Weg en dé Waarheid is...mogen we er gerust vanuit gaan dat zijn Liefde en al wat HIJ van ons vraagt, bedoeld is om te léven, écht te leven en vrij te zijn.

Begrijp werkelijk niet op Bijbelse gronden waar je de tweedeling mee rechtvaardigt. Kan heel ver mee gaan ....en natuurlijk kennen wij dat God liefde is ....en tevens ook barmhartig en genadig, maar als wij blijven volharden in het overtreden van zijn regels, wat dan??

Berichten: 1309

DAVID923 schreef:

@Lisa

Je zoekt goed de bijbelse balans, en ben het met je eens.
God werkt bij een ieder anders, maar uit eindelijk is er het he;e evangelie....voor een ieder.

je schreef:

Dat denk ik niet, in een gesprek of situatie opent God deuren. Niet als een olifant in een porseleine kast gaan donder-preken, maar bruggen bouwen en dan wel het Hele evangelie vertellen, zonde en het kruis zijn dan onmisbaar, als het al niet de essentie is.

Neem een paulus, die was in boeien, en hoe verleidelijk was het voor hem niet om te zeggen wat de hoorder wou horen in de onderstaande tekst? Die had zijn lot in handen. maar.....

hand 24:

22 Maar Felix, die zeer goed van de weg op de hoogte was, verdaagde hun zaak en zeide: Zodra de overste Lysias komt, zal ik in uw zaak een beslissing nemen; 23 en hij beval de hoofdman hem in bewaring te houden, maar minder streng, en niemand van de zijnen te beletten hem van dienst te zijn.
24 En na enige dagen kwam Felix daar met Drusilla, zijn vrouw, die een Jodin was, en hij liet Paulus roepen en hoorde hem over het geloof in Christus Jezus. 25 Maar toen hij sprak over rechtvaardigheid en ingetogenheid en het toekomstig oordeel, werd Felix bevreesd en antwoordde: Ga voor heden heen; wanneer ik nog eens gelegenheid heb, zal ik u wel weder ontbieden.

Hoi David. Ik ben het met jou eens als je zegt dat in gesprekken over het evangelie altijd gesproken moet worden over zonde en het kruis. Juist doordat Jezus voor ons is gestorven aan het kruis, zijn we immers verlost van de zonde.

Waar ik op doel is dat je het evangelie niet moet verkondigen door mensen bang te praten voor veroordeling als zij niet gaan geloven. Dan is er in mijn optiek sprake van dwang, noem het voor mijn part chantage. Ik meen dat mensen God in de eerste plaats moeten leren kennen als iemand die hen ongelofelijk lief heeft, dat Jezus juist daarom naar aarde is gekomen om ons te verlossen van een veroordeling van zonde. Die verlossing kan alleen worden verkregen door te geloven, door een relatie met God aan te gaan, uit liefde omdat Hij ons als eerste heeft lief gehad.

Als mensen God dan leren kennen als iemand inderdaad een aantal regels heeft gegeven, juist omdat Hij het beste met hen voor heeft, dan gaan zij zich hopelijk ook realiseren dat christen zijn niet betekent dat je van alles moet en van alles niet mag omdat je anders veroordeeld wordt. De veroordeling is voor ongelovigen. Voor gelovigen is er genade en verlossing van zonde. Het allerbelangrijkste wat mensen vervolgens moeten weten, is het gebod wat Jezus het belangrijkste heeft genoemd: dat je God moet liefhebben met heel je hart, heel je verstand, heel je ziel en heel je kracht en je naaste lief hebt als jezelf.. Mensen die dat gaan toepassen, ervaren dat het hoe langer hoe meer een automatisme om te leven volgens de leefregels die ons gegeven zijn. Die worden juist dan niet ervaren als beperking van vrijheid, maar bieden een enorme vrijheid.

Berichten: 85

Gebed in de lente

Ik dank U voor de lichte zonnestralen
en voor de merel, zingend voor mijn raam,
en voor de rust die ik in mijn hart voel dalen
omdat ik U mag noemen bij Uw naam,
en dat het lente wordt, en Gij de aarde
wilt strelen met Uw sterke Scheppershand;
omdat ik weet; mijn levenstuin heeft waarde;
U heeft er Zelf Uw bloemen in geplant!
Geef, dat de bloesemknoppen niet bevriezen,
maar openbloeien in Uw lentezon,
en laat mij niet de stille vreugd verliezen
dat ik, ook ik, nog voor U bloeien kon!

( uit 'een vlinder van God, van Nel Benschop )

Hallo allemaal,

Ja, de gebedsroom heeft even 'wankel 'gestaan, maar we gaan door.

Er zijn inderdaad mensen die het gebed in stilte houden, maar er is ook veel vraag naar het samen bidden en danken in de gebedsroom.

We houden vanavond weer de bidstond van 20.00 tot 21.00
Je kan gebedsroom vinden als je de chat aanklikt, dan rechts naar beneden scrollen en gebedsroom aanklikken. Lachende smiley

We zullen bidden voor de grote ramp in Japan, het verlies van de mensen van hun dierbaren, al hun bezittingen, de angst hoe en wat met de kerncentrale,

Andere noden en problemen brengen we bij Hem,
Maar zeker ook danken we Hem, want we hebben , ook al kunnen we het erg zwaar hebben, toch zegeningen tellen, de eerste is al dat we Hem kennen,dat Hij Zijn kinderen beschemd.

Je bent welkom om met ons mee te doen, we ervaren altijd veel zegen.

Warme groetjes en Gods rijke zegen en nabijheid,

Martha en Vandam Knipoog smiley

Berichten: 1309

LEONARD480 schreef:

Begrijp werkelijk niet op Bijbelse gronden waar je de tweedeling mee rechtvaardigt. Kan heel ver mee gaan ....en natuurlijk kennen wij dat God liefde is ....en tevens ook barmhartig en genadig, maar als wij blijven volharden in het overtreden van zijn regels, wat dan??

Beter lezen Leonard: Maria stelt juist dat zij die tweedeling niet begrijpt, dus zij kan die uiteraard ook niet rechtvaardigen.

Wat jou vraag betreft met betrekking tot het blijven volharden en overtreden van zijn regels.. ik denk dat je de persoon die dat doet, moet vragen waarom hij dat doet. Het is niet aan ons om diegene te veroordelen, maar een waarom-vraag kan hem of haar wel tot nadenken zetten. Want zoals ik al eerder in mijn posts aangaf: de leefregels die ons zijn gegeven, zijn ons vanuit liefde gegeven.

Als wij die regels steeds maar blijven overtreden, dan raakt onze hemelse Vader uiteraard teleurgesteld, wordt hij verdrietig en waarschijnlijk ook boos. Hij zal ons daar niet van weerhouden, maar Hij zal zich ongetwijfeld afvragen waarom wij doen wat we doen.... terwijl ons dat alleen maar pijn, verdriet, teleurstelling, angst en schaamte oplevert. Ik denk dat God iemand dan niet loslaat, maar afwacht en hoopt... Want God blijft wel van die persoon houden. Hij zal zich echter niet opdringen. Als er een moment komt waarop iemand tot inkeer komt, zal God hem als een verloren zoon met open armen ontvangen. Maar die persoon moet daar wel zelf voor kiezen.

Ik spreek geen veroordeling uit over mensen die daar niet voor kiezen. Dat laat ik liever aan God zelf over. Het enige wat wij kunnen doen is die mensen vragen waarom zij doen wat zij doen, terwijl ze weten dat ze Degene die intens van hen houdt en het beste met hen voor heeft daarmee verdrietig maken, juist omdat zij op die manier niet tot volle bloei kunnen komen, dat ze dus in feite zichzelf tekort doen. Maar mensen bang praten.. sorry maar ik denk gewoon niet dat dat de juiste weg is.

Berichten: 5407

CHATULIEM619 schreef:

Het wringt....een aantal van jullie heeft keurig beschreven hoe het zou moeten zijn, maar hoe kan het dan dat een aantal mensen zich in de werkelijkheid anders voelen?

Dan kom ik toch weer bij het beginpunt weer uit. Als een kind gedoopt wordt, wordt al meteen verondersteld dat hij/zij bij het volk van God hoort. Er is voor hem gekozen, zonder dat hij er zelf niets aan kan doen. Bij het opgroeien wordt dit besef alleen maar groter, zonder dat de vraag echt gesteld wordt, wat doe ik ermee..
Ook wordt er dan duidelijk gesteld, dat als je niet bij God hoort, je voor eeuwig verloren bent. Als je dan ouder wordt, kun je dan eigenlijk nog wel kiezen? Kiezen voor een leven met God, die je kent van je opvoeding of kiezen voor de hel.....In hoeverre is dat een reële keuze? Het gaat me niet om hoe je dat theologisch moet invullen, maar het gaat me om de beleving die er achter zit.

Ik ben het met je eens Chatuliem......Er wordt beschreven hoe het zou moeten zijn....echter de realiteit is wat weerbarstiger.......
Jaren werken in de gezondheidszorg heeft me dat wel duidelijk gemaakt....en lees het boek eens van Aleid Schilder: Hulpeloos maar schuldig.......

Berichten: 5407

DINI968 schreef:

Mooi gedicht Leonard.
Vergeving blijft moeilijk denk ik. Het is moeilijk om oprecht vergeving te vragen want we falen liever niet............en het is soms vrijwel ondoenlijk om sommige mensen die je zo diep gekwetst hebben te vergeven en het dan ook nog eens te vergeten..........
Er zijn gewoon mensen die heel makkelijk sorry roepen en er niets van menen maar waarom blijf je dan met ze omgaan om iedere keer weer dezelfde pijn te voelen?
Misschien is er soms niets anders mogelijk dan radicaal te breken net als Paulus en Barnabas. En zijn daarom Paulus zijn woorden minder geloofwaardig? Is zijn inzet voor de gemeente minderwaardig geworden daardoor? Volgens mij niet. Maar met sommige mensen kun je voor je eigen gemoedsrust beter niet omgaan is mijn ervaring. Laf misschien?
Ik noem het liever zelfbescherming.............

Ik denk wel dat je de ander 'los kan laten'zodat je verder met je leven kan........maar dat is misschien wel wat jij breken noemt?

Berichten: 5407

CROSSROAD317 schreef:

Je had het zelf ff kunnen nazoeken, maar voor deze ene keer .... Gefrustreerde smiley

http://lifestyle.nl.msn.com/relatie/top-10-mannelijke-leugens?img=0

Oh , jij hebt het ook gelezen Cross????? Verraste, verbaasde smiley

En kwam het bekend voor? Engeltje smiley

Berichten: 1309

DAVID923 schreef:

@ leonard en lisa over jullie discussie, ik vond het stukje van leonard eigenlijk PERFECT. zat niks onBijbels tussen.
Het kruis is niet alleen een teken van hoe zondig en gevallen we als mens zijn dat zulke gruwlijke maatregelen nodig waren, het ''gewicht der zonde'' zoals anselmus zegt zullen we nooit kunnen bevatten, maar zo ook God zelf gevende en op offerende liefde ook niet, want die is even goed te zien in wat er op golgotha gebeurde.

Verder zie ik ook precies waarom vele discussies langs elkaar heen lopen, dat komt door sommige vooronderstellingen die ons Gods Beeld bepalen. De calvinistische/gereformeerde en de evangelische/pinkster leer, dus augustus versus pelagius, luther versus erasmus en Gomerus/calvijn tegen Arminius. De over de verschillen en ruimte tussen god en de vrije wil van de mens. zie ook leren die eruit voortvloeien als de predestinatie. daar is waar hier de schoen wringt.
En dat zijn onderwerpen waar al eeuwen over is gepraat en boekenkasten van vol geschreven zijn.
Ben er zelf ook niet uit, zelfs niet naar lange studie over die onderwerp, maar neig toch op vele onderwerpen naar de calvinistische kant. Bewust, niet soor de paplepel of opvoeding/traditie, maar door eigen studie, net als de christenen in berea.

Had er ooit een topic over, met de conclusie van mijn persoonlijke studie, maar kan dat topic niet meer vinden en omhoog bumpen.

Ik kom van oorsprong uit de gereformeerde/pkn-kerk en ik ben twee jaar geleden "bij toeval" in een evangelische gemeente terecht gekomen waar ik vorig jaar ook ben gedoopt door onderdompeling. En het klinkt flauw David, maar ik heb niet zoveel met al die verschillende leren....

Voor mij is er maar één echte waarheid en die staat in de Bijbel, niet in allerlei boeken van Augustus, Pelagius, Luther, Erasmus, Gomerus, Calvijn, Arminius etc. etc. Ook voor mij geldt dat de manier waarop ik geloof, dat de relatie die ik met God heb is niet door de paplepel ingegoten. Wij hebben dan wel deels een christelijke opvoeding gehad, maar van huis uit hebben we juist ook heel sterk geleerd om niet alles vanzelfsprekend voor waar aan te nemen, ook niet wat de dominee zei. Wij zijn juist enorm gestimuleerd om zelf op onderzoek uit te gaan, om te toetsen wat anderen zeiden, om erover na te denken, juist ook door erover te discussieren. De manier waarop ik geloof, heeft alles te maken met een hele hoop studie naar wat er nu eigenlijk in de Bijbel staat, door Bijbelstudies te volgen, door met anderen te praten, maar bovenal door zelf heel veel in de Bijbel te lezen. En ja, ik neem de Bijbel letterlijk, van kaft tot kaft in haar gehele context. De relatie die ik heb met God is te vergelijken met hoe ik als kind aan keek tegen God. En nee.. ook dat komt niet door mijn opvoeding, want mijn moeder heeft jarenlang een soort van angst-geloof gehad. Ik heb van jongsaf aan een hele andere relatie gehad met God dan haar, maar ook dan mijn broers en zusje.. Geen idee hoe dat kan. Het gekke is ook dat mijn broerje en mijn zusje altijd actief gebleven zijn binnen de kerk.. terwijl mijn ouders daar al lang niet meer komen, net als mijn oudste broer. Van ons gezin ben ik de enige die ook nu weer een hele bijzondere relatie met God heeft, iets wat ik jarenlang kwijt ben geweest en sinds twee jaar heb hervonden puur en alleen doordat ik weer heel actief ben gaan zoeken naar de band die ik als kind met hem had. Dus nee, ik kan mijzelf niet zien als iemand bij wie het geloof dat zij nu heeft met de paplepel is ingegoten. En nee, ik wil mijzelf niet zien als iemand die een bepaalde leer aanhangt. Door de manier waarop ik geloof voel ik mij wel meer thuis in een evangelische kerk, maar dat heeft vooral met de beleving te maken. Dat wil niet zeggen dat ik vind dat andere kerken minder goed zijn of dat mensen binnen andere kerken mindere christenen zijn. Volgens mij is dat volstrekte onzin: alle kerken zijn een filiaal van één grote gemeente van Jezus Christus. Wel vind ik het jammer dat er kerken zijn die meer nadruk leggen op een mogelijke veroordeling, terwijl ik in de Bijbel lees dat de veroordeling geldt voor de ongelovigen. Daarom vind ik dat de gelovigen verteld moet worden dat God van hen houdt, dat Hij het beste met hen voor heeft en juist daarom leefregels heeft ingesteld, opdat zij niet beschadigd raken. Maar ook dat Jezus naar aarde is gekomen om ons te verlossen van veroordeling wegens zonde. En dat wij dus niet gebukt hoeven te gaan onder schuld en schaamte op het moment dat wij inzien dat wij de genade die God ons heeft geschonken in dankbaarheid aanvaarden en vervolgens onze best gaan doen om ons leven anders in te richten. Dat gaat met vallen en opstaan, dat is waar. Maar God wil juist graag een helpende hand toereiken aan hen die vallen, omdat hij hen lief heeft. Voor mij is dat de essentie van het evangelie, niet de angst voor veroordeling. Alleen op die manier kun je daadwerkelijk leven in de vrijheid die Christus heeft bewerkstelligd. En nee, ik zeg dus niet dat je zonde met de mantel der liefde moet bedekken. Ik zeg dat je elkaar mag vragen waarom.. zonder elkaar te veroordelen. Nogmaals.. God beslist wie veroordeelt wordt en waarom. Wat wij zeker weten is dat de mensen die niet geloven veroordeeld zullen worden. Maar geloven is en blijft een vrijwillige keuze die niet afgedwongen kan of moet worden door donderpreken over veroordeling en hel.

Berichten: 7231

WILLEMIJN232 schreef:

ik las trouwens vandaag op MSN dat bewezen is dat mannen vaker liegen dan vrouwen?????? Daar was ik wel weer een beetje verbaasd over..... Verraste, verbaasde smiley

"...een onderzoek van het Brits wetenschappelijk museum!"
...misschien waren die vrouwen in dat museum stokoud en een beetje verward. Wat is zo'n onderzoek dan waard? Volgens mij is dat onderzoek één grote leugen... Knipoog smiley

Berichten: 7231

Ik ben het wel eens met wat je schrijft, Lisa. Behalve dan met het volgende uit je betoog.

"Wat wij zeker weten is dat de mensen die niet geloven veroordeeld zullen worden. Maar geloven is en blijft een vrijwillige keuze die niet afgedwongen kan of moet worden door donderpreken over veroordeling en hel.[/quote]

Zo klinkt het net alsof we moeten geloven en zoniet worden we gestraft. Dan spreken we over een God die de mensen niet vrijlaat in zijn of haar keuze. Een god die eisen stelt zoals het ook gebeurt in een dictatuur en dat is iets wat Hij juist niet wil doen. Hij vraagt ons om te leven zoals Jezus het ons voordeed. En indien we daarin toestemmen en door de doop en het vormsel de 'oude mens' afleggen en ons bekleden met de 'nieuwe mens' dan gaan we een verbintenis aan die iets (veel) van ons vraagt. Indien wij dan als gedoopte gelovige keer op keer in de fout gaan zal ons een louteringsproces wachten. Een proces, dat misschien niet leuk zal zijn, om ons te ontdoen, te zuiveren van de zonden die we begingen. Een proces dat ons uiteindelijk de toegang zal verschaffen tot de hemel. De uittocht (ons sterven), de doortocht (ons louteringsproces) en de intocht (onze thuiskomst in het Vaderhuis).

Knipoog smiley

Frank

Berichten: 5407

FRANKT627 schreef:

"...een onderzoek van het Brits wetenschappelijk museum!"
...misschien waren die vrouwen in dat museum stokoud en een beetje verward. Wat is zo'n onderzoek dan waard? Volgens mij is dat onderzoek één grote leugen... Knipoog smiley

Geef de vrouwen maar weer de schuld...... Boze smiley

Berichten: 634

ik wil hier een klein opmerkingetje bij plaatsen
vermanen in liefde!!!
als christenen onder elkaar eens eerst "echte" en "oprechte" liefde tonen, dan zou het niet vermanend overkomen als de ene de andere wat kan toelichten in zijn wandel.
Als je oprecht in je hart met de Here wil wandelen, dan ga je zelf al een verlangen hebben om over alles duidelijkheid te hebben over Gods wil.
Gods Woord is duidelijk... de schriftgeleerden kenden de Schrift als geen ander... maar het was net die liefde die ontbrak.
Ik zou graag eens willen weten wie altijd in alles heel duidelijk heeft verstaan wat God verlangt van hen?
Zonder het begrip van Zijn liefde kan je Zijn Woord ook altijd juist interpreteren

Berichten: 641

lisa met alle respect (echt) het word een beetje een herhaling van zetten nu. Ik snap wat je bedoeld met beleving, en het verschil tussen je jeugd en de kerk waar je nu heen gaat.

En het is ook secundair al die doctrines, zolang de basis van het evangelie maar blijft, dat Jezus voor onze zonden is gestorven, en geloof in Hem de enige weg naar God is en redding. We moeten een zijn zoals in joh 17 word gebeden. MAAAAAAAAR, ook 1 in de juiste leer.(de basis dan , hoe men tot heil komt, niet de bijzaakjes)
ik denk echt dat je te snel de kerkgeschiedenis aan de kant zet. waar wij als amateurs over van gedachten wisselen hier is echt al zo veel over nagedacht door broeders en zusters door de tijd heen. Er is zo diep gegaan.je kan er best van leren, ipv hier het wiel opnieuw uit te vinden. Ook is het naief om te denken dat die vooronderstelingen, de verschillen in leer niks met leer en leven te maken hebben. En zeker het Godsbeeld.

Om maar een simpel voorbeeld te geven in je bijdrage ga je er steeds vanuit dat het de mens is die kiest, hoe wat waar en wanneer hij gered word door God, ik denk dat je de vrije wil van de mens zwaar onderschat.
romeinen 9 en johannes 6 zijn van die hoofdstukken die behoorlijk duidelijk zijn, dat God het eerste en laatste woord heeft in die zaken.
Maar goed is maar een simpel voorbeeld dat je dingen voor lief neemt die niet zo vanzelfsprekend zijn. niet dat we offtopic gaan over die leer, dan moeten we er een apart topic van maken.

je schreef ook:

Quote:

alle kerken zijn een filiaal van één grote gemeente van Jezus Christus

klopt gedeeltelijk. in elke kerk, zowel de evangelische als calvinistische kerken zitten naam-christenen. die niet wedergeboren zijn. Paulus legt in zijn lichaamsdelen etafoor goed uit dat Jezus lichaam de wedergeboren christenen zijn, waar de Geest in woont, zo werkt Hij door hen. daarom zei Hij ook tegen paulus ''saul , saul, waarom vervolgt u MIJ''
Zo ook de christenen met de Heilige Geest buiten de kerk. DAT is Zijn lichaam, dat is de 'gemeente van Jezus'. tegen de andere zal hij zeggen, ga weg, ik heb ken je niet' (mat7)

rom 8:

9 Gij daarentegen zijt niet in het vlees, maar in de Geest, althans, indien de Geest Gods in u woont. Indien iemand echter de Geest van Christus niet heeft, die behoort Hem niet toe.