Bijzonder lied over PTTS / over PTSS

Berichten: 118

Bron: http://psychiatrie-nederland.nl/word/?p=1037

Het leven met een post traumatische stress stoornis is best lastig. Maar niet onmogelijk. Wat mijns inziens noodzakelijk is, om er mee te leren omgaan, is acceptatie van de diagnose. Ik heb sinds 2002 de diagnose PTSS en sinds mijn laatste psychologisch onderzoek is het nu chronische PTSS. Het accepteren van PTSS kan bemoeilijkt worden door interne of externe factoren. Of je omgeving denkt ´ach, wat jij hebt meegemaakt, valt toch wel mee?´ of je denkt zelf ´ach, er zijn zoveel mensen die ergere dingen hebben meegemaakt´. Ik heb zelf beide gedachten lange tijd gehad. Ondertussen weet ik dat PTSS niet alleen komt door ´erge dingen meemaken´. PTSS heeft ook te maken met hoe je in elkaar zit als persoon, hoe gevoelig je voor dingen bent en wat voor temperament je hebt. Het heeft ook te maken met het wel of niet hebben van mensen die je steunden toen je ´erge dingen meemaakte´ en de periode daarna of in de periode dat je trauma naar boven kwam.

Leven met PTSS brengt ook een zekere eenzaamheid met zich mee. In het leven van alledag kunnen er allerlei heel onschuldige dingen gebeuren, die triggers zijn voor herbelevingen, flashbacks, beelden of gevoelens. Ik heb nu niet zoveel last meer van flashbacks en nachtmerries. Ik heb meer last van ´gevoelens´, die worden opgeroepen door geuren en sensaties. Een voorbeeld van geuren is bijvoorbeeld, het ruiken van zweet. Dat geeft mij een naar gevoel. Mijn lichaam reageert automatisch door hard uit te ademen en mijn adem in te houden. Ik zorg er bewust voor dat ik me zo snel mogelijk begeef naar een plek waar ik denk dat die geur er niet is, want als ik die geur nog een keer ruik, dan krijg ik wel associaties van vroeger. Met name in het warme zomerweer weet ik dat ik veel kans maak om die geur te ruiken. Dus of ik mij wel of niet begeef tussen de mensen, baseer ik op mijn gevoel of ik een goede of een slechte dag heb. Het (moeten) vermijden van sociaal contact is helaas nog vaak nodig, maar wel heel jammer. Een voorbeeld van sensaties, is voor mij het fietsen over een klinkerpad. Door het trillen van mijn lichaam, denkt mijn hoofd dat ik iets ergs aan het meemaken ben. Ik word meteen uitermate alert, mijn spieren verkrampen, ik voel mij intens verontrust en wil vluchten. Op dat moment moet ik met mijn rationele denken, mezelf geruststellend toespreken. Ik gebruik de tonage die je tegen een klein huilend kind gebruikt (het maakt niet uit wat je zegt, als je maar lange lettergrepen en een bijna bezwerende toon gebruikt). Ik vertel mezelf waar en wanneer het klinkerpad waar ik op fiets, weer verandert in een geasfalteerd pad. Eenmaal op het asfalt, verdwijnen de rotgevoelens, waakzaamheid en verkramping als sneeuw voor de zon. Dat ik hier last van heb, heb ik pas vorige maand voor het eerst tegen mijn hulpverlener gezegd. Het is namelijk zo moeilijk om die klachten serieus te nemen, want ach, last hebben van een klinkerpad klinkt zo vergezocht! Het hebben van PTSS klachten is best moeilijk om ter sprake te brengen, vooral omdat de gevoelens en gedachten op zo´n moment niet in verhouding staan met wat er daadwerkelijk (voor het oog en oor) zich afspeelt.

In mijn therapeutische behandeling heb ik een crisissignaleringsplan gemaakt. Dat is een schema waarin ik het oplopen van mijn spanning in kaart heb gebracht van ontspannen tot en met crisis. Bij elke fase heb ik op een rijtje gezet wat ik merk aan mijn lijf, mijn gedrag, mijn gevoelens en mijn gedachten. Vervolgens ben ik gaan opschrijven wat ik kan doen om een fase terug te gaan. Sinds kort maak ik ook een PTSS-plan. Een schema waarin ik mijn PTSS klachten in kaart breng. Daarbij probeer ik zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven wat mijn gedrag is. In het voorbeeld van de zweetlucht heb ik opgeschreven ´adem inhouden, fronsen, kortaf praten, haastig lopen, indien dat niet helpt, naar de open lucht vluchten´. Dit signaleringsplan is niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn partner. Op die manier kan hij aan mij merken dat ik er last van heb, want op het moment zelf is het erg moeilijk om dit aan te geven. Nu ik mijn PTSS accepteer, probeer ik ook vaker te besluiten dat ik niet in stilte hoef te lijden en dat er nu wel hulp voor handen is. Zo probeer ik ook uit mijn PTSS eenzaamheid te klimmen. Dat is best lastig. Maar echt niet onmogelijk!

Berichten: 1550

MARIO216 schreef:

Dan maar weer een liedje over een stad:
http://www.youtube.com/watch?v=0vKfxKtGLU8

We dwalen af. Tijd voor een heuse wereldstad:

http://www.youtube.com/watch?v=fFOHJAuMP-E

Berichten: 913

MARIEKE897 schreef:

Even dit vooraf...ik ben niet altijd even goed in het verwoorden van wat ik voel..ik lees in dit topic echt prachtig geformuleerde reakties. Ik doe mn best maar schrijven(al weet ik dat de inhoud belangrijker is dan de formulering) is niet mn sterkste kant Verlegen lachende smiley

Waarom moet je je zelf op dat moment wegcijferen? Is dat wel zo verstandig; leef je dan werkelijk conform de regel: ''heb je naaste lief zoals je zelf?"
In mijn geval kon het niet anders, toen ik erachter kwam dat mijn huwelijk gebaseerd was op een leugen en de basis hiervan compleet weggeslagen was, moest ik door! Mijn jongste zoon was nog maar 2 weken oud en mijn wereld stortte in.
Dan heb je geen keus, het is overleven omdat je het nog niet KAN delen met een ander. Op dat moment ben je jezelf helemaal kwijt, is er ongeloof, pijn je voelt jezelf zoooo klein en waardeloos!
Ik ging door...moest door voor mijn kinderen. Maar ondertussen kun je je ook niet verschuilen voor de tsunami die je al je zekerheden en vertrouwen wegvaagd.
Dus ga je achter je masker verwerken, huilen, schreeuwen...tot het moment dat je er klaar voor bent om te delen..

Wat ik hiermee bedoel eigenlijk Verlegen lachende smiley

is dat je niet altijd de keus hebt óm jezelf weg te cijferen of niet..ik had die keus niet, ik moest/wilde dat voor de kinderen! Dat zijn mijn 'naasten' die ik meer liefheb dan wie dan ook op deze aarde!

Even een klein stukje uit mijn blog..Met een masker op stap

Dagen van te voren al kriebels, ik naar de stad? Tussen zoveel mensen? Krijg ik wel aanspraak van anderen? Ga ik me verloren voelen?

'savonds na het eten, de kids in bad...snel douchen en toen begon het...wat moet ik aan?
Kast open, hangers schuiven...uiteindelijk een stapel op mijn bed met afgekeurde kleding...
De wijzers tikten door, dus toch maar wat uit de stapel getrokken, make-up op mn gezicht...

als laatste zoeken naar het juiste masker, 2 grote stapels om door te werken..
de vrolijke moeder,
de leuke vriendin,
de blije vrijwilligster,
uiteindelijk kwam ik de juiste tegen, de zelfverzekerde vrouw...

nu maar hopen dat ie de hele avond goed bleef zitten, dat er geen barsten in zouden komen!

Raar verhaal misschien, maar het is wel zoals het is, ik ben afgelopen jaren veranderd in een onzekere vrouw, die weinig eigendunk heeft, die het gevoel heeft niet goed genoeg te zijn in haar relatie, niet te voldoen aan de daarvoor gestelde eisen.
Niet sterk genoeg om het gezin bij elkaar te houden voor de kinderen, zodat ook zij nu te maken krijgen met onzekere tijden en moeilijkheden in kinderjaren die eigenlijk vooral leuk, vrolijk en gelukkig hadden moeten zijn!

Voor mij ligt er veel werk in de toekomst, en dan vooral aan mezelf. Ik moet weer degene worden die ik was...een vrolijke vrouw vol zelfvertrouwen die het gevoel heeft dat ze alles aankan!

Die maskers gaan over een poosje één voor één de container in, het zal moeilijk zijn om afscheid te nemen van iets van je een veilig gevoel geeft, wat je door moeilijke tijden heen geholpen heeft. Maar als ik mezelf terug wil vinden zal het moeten!

Wie je ook bent lieve zus Hij houdt van jou al je haren zijn geteld Knipoog smiley

Shalom

Berichten: 1599

PAULUS505 schreef:

Beste CM leden,

ik vraag mij het volgende af:

Er worden op CM vaak nick namen gebruikt bij het profiel.
Dus verzonnen namen die er in het echt niet zijn.
Nu respecteer ik degene op CM die zo'n nick name gebruiken.
Maar om heel eerlijk te zijn vind ik het fijner om de voornamen van CM leden te zien.
Ik zelf noem mij op CM Paulus, maar ik heet gewoon Paul.
Wellicht had ik mijzelf ook gewoon Paul kunnen noemen op CM, besef ik me nu pas.
Ik hoop dat ik met dit bericht niemand gekwetst hebt, want dat is zeker niet mijn bedoeling. Ik vroeg me gewoon af wat jullie vinden van nick names op CM.

Groeten van Paul

Ik gebruik de naam Jonathan op CM, maar ook op Hyves, en FunkyFish en op OuderAlleen, en eigenlijk overal wel.

In t eggie heet ik Johan, maar ik reageer eigenlijk net zo makkelijk op jonathan. Vind het een mooie naam .... eigenlijk zou ik wel zo geheten willen hebben. De betekenis zegt namelijk ook heel veel: Gods geschenk. En zo voel ik mij ook. Maar Johan is ook een mooie naam : God is genadig.
nou ik draag ze beiden maar, omdat beiden voor mij spreken over God's liefde voor mij

Als ik van iemand een mail krijg, beantwoord ik altijd met mijn echte naam

Berichten: 2109

MARIEKE897 schreef:

Die maskers gaan over een poosje één voor één de container in, het zal moeilijk zijn om afscheid te nemen van iets van je een veilig gevoel geeft, wat je door moeilijke tijden heen geholpen heeft. Maar als ik mezelf terug wil vinden zal het moeten! [/i]

Neem hiervoor de tijd! Mensen hebben nog wel eens de neiging om te denken dat dingen die een bepaalde tijd geleden zijn op een gegeven moment wel verwerkt moeten zijn. Daarbij wordt eigenlijk altijd weer vergeten dat de verwerkingstijd persoonsafhankelijk is. Je kunt niet stellen dat een verlies van een ouder 6 weken in beslag neemt (om maar iets te noemen). Bij sommige mensen zal het 6 weken duren, terwijl anderen er maanden of misschien zelfs jaren over doen. Dus, ja, je hebt het nodig om de maskers los te laten, maar kijk daarbij wel goed naar wat je aan kan, waar je ruimte voor hebt bij jezelf. En laat vooral eerst die maskers maar eens langzaam aan zakken zo af en toe om te zien wat dat met je doet, voordat je ze helemaal wegdoet. Want te snel afgeworpen maskers kunnen je weer enorm terugwerpen in pijn en verdriet. Tegelijk moet je er ook voor waken dat je ze niet te lang vasthoudt, want dan raak je inderdaad vervreemd van jezelf. Het leven blijft een enorme puzzel, zo blijkt hierin maar weer. Succes met puzzelen! En schroom niet om ook hulp te vragen in die puzzel als je er even niet meer uitkomt!

Berichten: 655

MAR907 schreef:

Anita is zoals zij is, ze bedoeld het goed, het stoort mij niet.
Het is een andere vorm van uiting dan woorden.

Anita: ik geniet van de plaatjes die jij plaatst!

Mary

Berichten: 2109

IMRE695 schreef:

Ik zou zeggen, lees Openbaringen 21:8, waarin sprake is van een tweede dood. Dus, dan is er ook zoiets als een tweede leven. Een soort doorstart. Want we dienen eerst te sterven voordat we opnieuw levend gemaakt kunnen worden. Zowel letterlijk, als ook overdrachtelijk.

Ik zie de dood vooral als een slaapmoment, waarin we hier en nu inslapen en aan de andere kant ontwaken. Het leven loopt in die zin dus door bij de dood...hetzij ten leven, hetzij ten verderve.

Het toelaten van Jezus en Zijn Geest in ons leven is het ontkiemingsmoment, waarop we afsterven naar onze oude mens en opgroeien als nieuw mens. Het leven verandert in die zin (van oud naar nieuw), maar loopt wel door. Knipoog smiley

Berichten: 486

HENK710 schreef:

Neem hiervoor de tijd! Mensen hebben nog wel eens de neiging om te denken dat dingen die een bepaalde tijd geleden zijn op een gegeven moment wel verwerkt moeten zijn. Daarbij wordt eigenlijk altijd weer vergeten dat de verwerkingstijd persoonsafhankelijk is. Je kunt niet stellen dat een verlies van een ouder 6 weken in beslag neemt (om maar iets te noemen). Bij sommige mensen zal het 6 weken duren, terwijl anderen er maanden of misschien zelfs jaren over doen. Dus, ja, je hebt het nodig om de maskers los te laten, maar kijk daarbij wel goed naar wat je aan kan, waar je ruimte voor hebt bij jezelf. En laat vooral eerst die maskers maar eens langzaam aan zakken zo af en toe om te zien wat dat met je doet, voordat je ze helemaal wegdoet. Want te snel afgeworpen maskers kunnen je weer enorm terugwerpen in pijn en verdriet. Tegelijk moet je er ook voor waken dat je ze niet te lang vasthoudt, want dan raak je inderdaad vervreemd van jezelf. Het leven blijft een enorme puzzel, zo blijkt hierin maar weer. Succes met puzzelen! En schroom niet om ook hulp te vragen in die puzzel als je er even niet meer uitkomt!

dank je Henk, ik ben nu 4 jaar verder en moet zeggen dat het goed gaat! En ja, er staat nergens een verwerkingstijd voor..sommige dingen draag je mee , de rest van je leven...en dat mag...als ze maar een plekje gevonden hebben in je rugzak.

Berichten: 486

Anita, dank je wel voor je lieve reaktie!

Berichten: 2109

De 'schuilnaam' geeft juist voor velen denk ik zeker in het begin dat men lid is een zekere bescherming van de anonimiteit. Sommige mensen hebben dit gewoon (even) nodig.

Daarnaast kan de 'schuilnaam' bij anderen gebruikt worden om al kort een soort boodschap af te geven, zoals Jonathan eigenlijk al min of meer aangeeft.

En dan heb je een groep mensen die zich op de site willen identificeren met een hobby o.i.d.

Wie weet zijn er nog meer mogelijkheden van de redenen voor een 'schuilnaam'. Maar dit zijn zo wat hoofdgroepen die je denk ik kunt onderscheiden.

Ik denk niet dat je al te zwaar moet tillen aan het gebruik van andere namen dan de eigen roepnaam. In het verdere contact dat zal ontstaan op de site, Jonathan laat dit al horen, komt vanzelf de eigen naam naar voren.

En ach, what's in a name...het gaat toch veel meer om de inhoud Knipoog smiley

Berichten: 1599

HENK710 schreef:

De 'schuilnaam' geeft juist voor velen denk ik zeker in het begin dat men lid is een zekere bescherming van de anonimiteit. Sommige mensen hebben dit gewoon (even) nodig.

Daarnaast kan de 'schuilnaam' bij anderen gebruikt worden om al kort een soort boodschap af te geven, zoals Jonathan eigenlijk al min of meer aangeeft.

En dan heb je een groep mensen die zich op de site willen identificeren met een hobby o.i.d.

Wie weet zijn er nog meer mogelijkheden van de redenen voor een 'schuilnaam'. Maar dit zijn zo wat hoofdgroepen die je denk ik kunt onderscheiden.

Ik denk niet dat je al te zwaar moet tillen aan het gebruik van andere namen dan de eigen roepnaam. In het verdere contact dat zal ontstaan op de site, Jonathan laat dit al horen, komt vanzelf de eigen naam naar voren.

En ach, what's in a name...het gaat toch veel meer om de inhoud Knipoog smiley

En ik hoop dat iemand mij ooit Jonathan vind....Geschenk van God !!

Berichten: 2109

Poeh, Paulus, wat een openheid Knipoog smiley

Mensen met een verleden dragen veelal altijd wel iets van post traumatische stress in zich mee, al heeft de een het sterker dan de ander (en krijgt dus niet alles het stempeltje). Het is de kunst om dit hanteerbaar te maken/houden voor jezelf. De methode van signaalherkenning waar je over schrijft is daarbij ook voor mij een bekende. Een mooi hulpmiddel, maar de toepassing is geregeld toch wat lastiger. Voor je het weet zak je (vanuit emotie, angst of onmacht) toch weer weg in de traumareacties. Dit is een blijvende leerschool. En ja, het brengt strijd mee, enorme strijd bij tijd en wijle.

Dan is het belangrijk om mensen om je heen te hebben die er voor je zijn. Mensen die je willen helpen om anders te reageren. Mensen die je ook af en toe lekker willen laten razen zonder direct weg te lopen. Dit is niet altijd eenvoudig en vraagt ook van die ander veel! Voor sommigen kan dit ook teveel zijn. Helaas haken mensen dan nogal eens af, terwijl het juist dan zo belangrijk is (en in belang van beiden vanuit het bestaande contact) om samen te zoeken naar de juiste hulp.

Blijf vooral zoeken naar mensen om je heen die je vertrouwen kunt en wilt geven! Wees vanuit jezelf in elk geval mens voor de mensen! Want wie goed doet, goed ontmoet!

Berichten: 2109

JONATHAN890 schreef:

En ik hoop dat iemand mij ooit Jonathan vind....Geschenk van God !!

Bij deze!

Uitdagende, speelse smiley die tong uitsteekt

Berichten: 1391

HENK710 schreef:

Neem hiervoor de tijd! Mensen hebben nog wel eens de neiging om te denken dat dingen die een bepaalde tijd geleden zijn op een gegeven moment wel verwerkt moeten zijn. Daarbij wordt eigenlijk altijd weer vergeten dat de verwerkingstijd persoonsafhankelijk is. Je kunt niet stellen dat een verlies van een ouder 6 weken in beslag neemt (om maar iets te noemen). Bij sommige mensen zal het 6 weken duren, terwijl anderen er maanden of misschien zelfs jaren over doen. Dus, ja, je hebt het nodig om de maskers los te laten, maar kijk daarbij wel goed naar wat je aan kan, waar je ruimte voor hebt bij jezelf. En laat vooral eerst die maskers maar eens langzaam aan zakken zo af en toe om te zien wat dat met je doet, voordat je ze helemaal wegdoet. Want te snel afgeworpen maskers kunnen je weer enorm terugwerpen in pijn en verdriet. Tegelijk moet je er ook voor waken dat je ze niet te lang vasthoudt, want dan raak je inderdaad vervreemd van jezelf. Het leven blijft een enorme puzzel, zo blijkt hierin maar weer. Succes met puzzelen! En schroom niet om ook hulp te vragen in die puzzel als je er even niet meer uitkomt!

Dat heb ik niet zo ervaren Henk.
Ik heb het juist bij God gebracht en tegen Hem gezegd "ik stap eruit en schut het stof van mij af".

Hierdoor wist ik om eerlijk te zijn naar God mij een weg opende die ik vrij kon gaan.
Een keuze maken naar God is voor Hem belangrijk want dan kan Hij nieuwe dingen op iemands weg brengen, zelfs wonderlijke dingen en/of ontmoetingen.
Het is het eerlijk zeggen tegen God "ik heb het wel gehad".
De gevolgen van dingen neemt een ieder mee, maar niet het ding opzich.

Berichten: 4992

IMRE695 schreef:

We hebben gelukkig altijd weer in dit land. Ook als het on-weer is. Of beestenweer. Of hondenweer. Of helemaal geen weer. Gefrustreerde smiley

Vandaag is het typisch geen vlees noch vis qua weer.

Misschien wel goed visweer. Lachende smiley

[quote]Alle weer komt van de Heer

Berichten: 2109

MAR907 schreef:

Dat heb ik niet zo ervaren Henk.
Ik heb het juist bij God gebracht en tegen Hem gezegd "ik stap eruit en schut het stof van mij af".

Hierdoor wist ik om eerlijk te zijn naar God mij een weg opende die ik vrij kon gaan.
Een keuze maken naar God is voor Hem belangrijk want dan kan Hij nieuwe dingen op iemands weg brengen, zelfs wonderlijke dingen en/of ontmoetingen.
Het is het eerlijk zeggen tegen God "ik heb het wel gehad".
De gevolgen van dingen neemt een ieder mee, maar niet het ding opzich.

Bij velen komt er in de sores een keerpunt waarop men zegt "ik heb het nu gehad, het is klaar". Vanaf dat moment mag je (als christen samen met God) de maskers van je afleggen. Wel gaat God met ieder zijn eigen weg, want ieder mens is uniek en wordt door God ook als zodanig behandeld. Dit betekent nog steeds dat het voor de een misschien op 1 moment klaar is, terwijl een ander meer een proces ondergaat dat langer duurt. Of die procesgang minder wonderlijk zal zijn dan die weg van dat ene moment? Ik geloof dat beiden een wonder mag heten en dat voor beiden wonderen op het levenspad kunnen klaarliggen. En ja, bij mij is dit gegaan via de procesgang...die nog steeds doorloopt, juist omdat, zoals je zelf al zegt, de gevolgen van dingen wel meegenomen worden.

Berichten: 1391

IMRE695 schreef:

Een beetje vaag verhaal. "Satan" tussen aanhalingstekens. Geen waarde hechten aan de Drieëenheid (welke kerken zijn dat ook al weer? Smiley die vol vragen zit

) en ik vraag me af wat de toegevoegde waarde is bij deze gedachtenwisseling. Verklaar je nader. En laat zien waar je staat!

Ik heb het al ergens in een topic er over geschreven.
Ga het niet nogmaals doen.

De drieeenheidsleer is ca. 2000 jaar geleden bepaald door een consel om deze in de kerk aan te nemen. Voor mij niks bijbels.

De Here Jezus zegt de Vader en ik zijn èèn (echad).

Berichten: 4992

Ik heet gewoon...... Smiley die vol vragen zit

Berichten: 486

MAR907 schreef:

Dat heb ik niet zo ervaren Henk.
Ik heb het juist bij God gebracht en tegen Hem gezegd "ik stap eruit en schut het stof van mij af".

Hierdoor wist ik om eerlijk te zijn naar God mij een weg opende die ik vrij kon gaan.
Een keuze maken naar God is voor Hem belangrijk want dan kan Hij nieuwe dingen op iemands weg brengen, zelfs wonderlijke dingen en/of ontmoetingen.
Het is het eerlijk zeggen tegen God "ik heb het wel gehad".
De gevolgen van dingen neemt een ieder mee, maar niet het ding opzich.

Fijn dat je vertrouwen had én die band met God, om op dat moment in je leven het in Zijn handen te leggen!
Maar niet voor iedereen geldt dat, in dit geval voor mij niet. Ik ben juist erg zoekende en had op het moment dat het gebeurde niet zo'n band met mijn Vader. Hij was er wel, maar ik vertrouwde niet op Hem..

Berichten: 291

Het enige wat ik hier aan toe te voegen heb, ieder heeft recht op zn eigen mening maar of dit nu te koste van een mede broeder of zus moet gaan dat lijkt me niet........

Vind in deze discussie nou niet echt de vruchten van de geest in terug!
Laten we gewoon dankbaar zijn voor wat God geeft en de naaste lief hebben als ons zelf!

Enne God houd van ons allen niet de 1 meer dan de ander!
Wij zijn allen gelijk in Gods koninkrijk

God bless,
Peacedove

Berichten: 291

HARALD285 schreef:

Ik ken het gevoel wel, en ik moet dan altijd weer denken aan een ervaring die een persoon die ik ken heeft meegemaakt toen zij zelf in een scheiding zat.

Zij was op dat moment onderweg naar de rechtbank, en ze had het er zo zwaar mee dat ze het uitschreeuwde naar God, en opeens hoorde ze een stem ‘kijk eens naar links’ en ze keek, en een van de weilanden was volledig gevuld met 1 bepaalde bloem, helemaal vol, toen hoorde ze de stem weer ‘daar zorg ik voor, zou ik dan niet voor jou zorgen?’. En even later weer die stem ‘kijk eens naar rechts’ ze keek, en weer een weiland, maar ditmaal volledig met kraaien gevuld, het zag er zwart van, en weer die stem ‘daar zorg ik voor, zou ik dan niet voor jou zorgen?’ Deze ervaring heeft haar toen, en nu nog, de rust gegeven om de hele sores met de scheiding, kinderen en alles te kunnen dragen en aan God kunnen overgeven.

Uit deze ervaring die zij heeft gehad, heb ik zelf ook veel gehad, en ik denk er graag aan terug.
Hopelijk kun je er zelf ook rust uitputten dat God meer dichterbij is dan je soms denkt en ervaart.

Hey Harald,

Dat vind ik een erg mooi beeld, zo ervaar ik het idd wel dat God altijd met me is en in alles is !
psalm 139 dat God je draagt vind ik een hele mooie bemoedigende psalm geloof dat daar ook een lied van is!

Greets,
Peacedove

Berichten: 655

JONATHAN890 schreef:

En ik hoop dat iemand mij ooit Jonathan vind....Geschenk van God !!

Hoop ik ook voor jou Jonahtan!

Gr. Mary
(marian)

Berichten: 913

MARIEKE897 schreef:

Fijn dat je vertrouwen had én die band met God, om op dat moment in je leven het in Zijn handen te leggen!
Maar niet voor iedereen geldt dat, in dit geval voor mij niet. Ik ben juist erg zoekende en had op het moment dat het gebeurde niet zo'n band met mijn Vader. Hij was er wel, maar ik vertrouwde niet op Hem..

Als het leven soms pijn doet

http://www.youtube.com/watch?v=a28PKiZ_WbU

Ik Ren Naar U Toe

http://www.youtube.com/watch?v=8uOtnaTJ3Vs&feature=related

kom maar bij mij

http://www.youtube.com/watch?v=K9L2Fj-psK8&feature=related

Vriendschapsband

http://www.youtube.com/watch?v=A7CoJTmg8AE&feature=related

Lieve Zus, Je staat nooit alleen!!! Kussende smiley

Shalom

Berichten: 2463

ANITA324 schreef:

http://www.youtube.com/watch?v=BnqmHywi-jE&feature=related

He Anita, had je de 7 liedjes niet in 1 posting kunnen plaatsen ??

Berichten: 2113

MARIEKE897 schreef:

Even dit vooraf...ik ben niet altijd even goed in het verwoorden van wat ik voel..ik lees in dit topic echt prachtig geformuleerde reakties. Ik doe mn best maar schrijven(al weet ik dat de inhoud belangrijker is dan de formulering) is niet mn sterkste kant Verlegen lachende smiley

Waarom moet je je zelf op dat moment wegcijferen? Is dat wel zo verstandig; leef je dan werkelijk conform de regel: ''heb je naaste lief zoals je zelf?"
In mijn geval kon het niet anders, toen ik erachter kwam dat mijn huwelijk gebaseerd was op een leugen en de basis hiervan compleet weggeslagen was, moest ik door! Mijn jongste zoon was nog maar 2 weken oud en mijn wereld stortte in.
Dan heb je geen keus, het is overleven omdat je het nog niet KAN delen met een ander. Op dat moment ben je jezelf helemaal kwijt, is er ongeloof, pijn je voelt jezelf zoooo klein en waardeloos!
Ik ging door...moest door voor mijn kinderen. Maar ondertussen kun je je ook niet verschuilen voor de tsunami die je al je zekerheden en vertrouwen wegvaagd.
Dus ga je achter je masker verwerken, huilen, schreeuwen...tot het moment dat je er klaar voor bent om te delen..

Wat ik hiermee bedoel eigenlijk Verlegen lachende smiley

is dat je niet altijd de keus hebt óm jezelf weg te cijferen of niet..ik had die keus niet, ik moest/wilde dat voor de kinderen! Dat zijn mijn 'naasten' die ik meer liefheb dan wie dan ook op deze aarde!

Even een klein stukje uit mijn blog..Met een masker op stap

Dagen van te voren al kriebels, ik naar de stad? Tussen zoveel mensen? Krijg ik wel aanspraak van anderen? Ga ik me verloren voelen?

'savonds na het eten, de kids in bad...snel douchen en toen begon het...wat moet ik aan?
Kast open, hangers schuiven...uiteindelijk een stapel op mijn bed met afgekeurde kleding...
De wijzers tikten door, dus toch maar wat uit de stapel getrokken, make-up op mn gezicht...

als laatste zoeken naar het juiste masker, 2 grote stapels om door te werken..
de vrolijke moeder,
de leuke vriendin,
de blije vrijwilligster,
uiteindelijk kwam ik de juiste tegen, de zelfverzekerde vrouw...

nu maar hopen dat ie de hele avond goed bleef zitten, dat er geen barsten in zouden komen!

Raar verhaal misschien, maar het is wel zoals het is, ik ben afgelopen jaren veranderd in een onzekere vrouw, die weinig eigendunk heeft, die het gevoel heeft niet goed genoeg te zijn in haar relatie, niet te voldoen aan de daarvoor gestelde eisen.
Niet sterk genoeg om het gezin bij elkaar te houden voor de kinderen, zodat ook zij nu te maken krijgen met onzekere tijden en moeilijkheden in kinderjaren die eigenlijk vooral leuk, vrolijk en gelukkig hadden moeten zijn!

Voor mij ligt er veel werk in de toekomst, en dan vooral aan mezelf. Ik moet weer degene worden die ik was...een vrolijke vrouw vol zelfvertrouwen die het gevoel heeft dat ze alles aankan!

Die maskers gaan over een poosje één voor één de container in, het zal moeilijk zijn om afscheid te nemen van iets van je een veilig gevoel geeft, wat je door moeilijke tijden heen geholpen heeft. Maar als ik mezelf terug wil vinden zal het moeten!

Weet je Marieke, het klinkt misschien erg simpel, maar je hebt die maskers helemaal niet nodig, dat denk je maar.
Ik ben ooit op een YFC surfvakantie geweest, nou daar heb ik zoveel aan gehad, ik weet nog dat we het hadden over dat ene zolderkamertje dat je misschien niet delen wilde, en nu kom ik dit weer tegen, we hebben toen elkaars gezicht beschildert, zoiets wat Elly & Rikkert later zongen.

Weet je waarom het niet nodig is Marieke ? God houdt van je zoals je bent, dat is wat ik geloof... je hoeft je niet anders voor te doen als je bent.
Ik hoop niet dat mensen nu gaan zeggen ja maar... en dan de zonde erbij gaan halen. Het is namelijk mijn ervaring dat het al een hele stap is om jezelf los van die maskers te zien. Ja, maskers kunnen die functie hebben, omdat je waarschijnlijk ergens gekwets bent of dat je niet durft te laten zien wie je bent...
Het was voor mij een bevrijdend gevoel om mezelf te mogen zijn, maar het viel af en toe niet mee, want je staat in een wereld die er anders tegenaan kijkt... op zo'n YFC vakantie is het gemakkelijk, maar dan weer die wereld in te gaan, waar mensen bepaalde verwachtingen van je hebben.
Toch denk ik dat ik er sterker uitgekomen ben... ik heb diep van binnen altijd geloofd dat God van me hield zoals ik was (niet om wat ik deed, prestatie werd in mijn nabije omgeving belangrijk gevonden).

Nog ff over dat woord "wegcijferen". Ikzelf kies er bewust voor het niet te gebruiken, ook al weet ik dat de term veel gebruikt wordt.
Ik merk dat daar veel miscommunicatie over bestaat, want wat bedoelen mensen eigenlijk met "zichzelf wegcijferen" ? Ik merk dat ze niks af doen aan zichzelf wanneer ze dat woord gebruiken; wat ze er eigenlijk mee bedoelen denk ik, is dat ze zichzelf ff naar de achtergrond zetten om de ander (bijv. je kinderen) de aandacht te geven. Je zet jezelf niet weg, maar je zet jezelf ff op die achtergrond.
Je laat ff zien dat je je (1e) plaats afstaat ter wille van de ander, bijv. omdat je weet dat die ander dat meer nodig heeft als jou.
Ik raak er soms ook van in de war, omdat ik niet weet hoe het bedoeld wordt, maar merk dat het me helpt om ernaar te vragen bij de juiste personen, mensen die ook mijn kant van het verhaal snappen. Denk dat dat belangrijk is in de communicatie, dat je elkaar begrijpt en respect hebt voor elkaars opvatting.

Berichten: 260

NISHA834 schreef:

Zó herkenbaar, ik kom evn naast je zitten meis....

Fijn om iemand naast je te weten, onderstaand gedicht, waarschijnlijk heel bekend, geeft mij altijd troost als ik het echt niet meer weet.

Voetstappen in het zand..

Ik droomde eens en zie
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook de Heer liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,
en lieten in het zand,
een spoor van stappen; twee aan twee,
de Heer liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,
en zag mijn levensloop,
in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "Heer waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van mijn pad..."

De Heer keek toen vol liefde mij aan,
en antwoordde op mijn vragen;
"Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen..."

Berichten: 913

CROSSROAD317 schreef:

He Anita, had je de 7 liedjes niet in 1 posting kunnen plaatsen ??

Hoi Cross, Ik snap je probleem niet, een elk plaats 1 lied of meer Smiley die vol vragen zit

Ik vind dat je een beetje zit te zeuren Smiley met dichtgeplakte mond

een ieder is toch vrij om wat te plaatsen of vind jij van niet? Knipoog smiley

Shalom,

Berichten: 1550

MAR907 schreef:

Ik heb het al ergens in een topic er over geschreven.
Ga het niet nogmaals doen.

De drieeenheidsleer is ca. 2000 jaar geleden bepaald door een consel om deze in de kerk aan te nemen. Voor mij niks bijbels.

De Here Jezus zegt de Vader en ik zijn èèn (echad).

Je bedoelt, neem ik aan, een concilie. Welk concilie weet ik niet. Ca. 2000 jaar geleden wandelde Christus zelf nog op aarde rond. Maar dit terzijde.

Het is ook één God, met drie Personen. Vader, Zoon en Heilige Geest.
Geen drie goden. Maar goed, dat was dus een andere discussie. Een theologische. Niks voor mij.

Berichten: 2463

ANITA324 schreef:

Hoi Cross, Ik snap je probleem niet, een elk plaats 1 lied of meer Smiley die vol vragen zit

Ik vind dat je een beetje zit te zeuren Smiley met dichtgeplakte mond

een ieder is toch vrij om wat te plaatsen of vind jij van niet? Knipoog smiley

Shalom,

Als een vraag stellen zeuren is in jouw ogen ..... Smiley die vol vragen zit

Berichten: 1550

Moet kunnen: een mooie nickname. Kan ook iets over de persoon zelf vertellen.

Anoniempje... Engeltje smiley